سلام دوستان عزیز دیرباد آمدم معذرتم را بپذیرید

مطلبی که هم اکنون مطالعه می فرماید نامه یست که با تمام یاس و نا امیدی نوشته ام عنوانی هفته نامه جبهه ملی افغانستان و در شماره (     ) نهم ثور ۱۳۸۸ به نشر رسیده است و اینک خواستم بعد دیر باد در این جا هم بگزارم تا کسانی که تا هنوز نخوانده اند بخوانند و مرا یاری رسانند. انشاالله که با مطالب جدید خدمت میایمُ همچنان جا دارد از دست اندرکاران هفته نامه جبهه ملی بخاطر نشر این نامه ابراز سپاس نمایم

بنام خداوند بخشنده و مهربان

   عالی جنابان و رهبران عزیز ملت افغانستان در جبهه ملی! من یکی از طرفداران سرسخت جریان سیاسی شما هستم که در حقیقت یک جریان سیاسی ملی است و خودم را با افتخار یکی از کسانی میدانم که همکار و همیار آن جریان پذیرفته شده به سطح ملی باشم.

   با هیچ یک از سران جبهه ملی دشمنی ندارم و هیچ کس را از آن جبهه دشمن خودم و ملتم نمیدانم هر چند هستند کسانی که در گذشته های دور و نزدیک دست هایشان آلوده به خون ملت افغانستان است ولی جای خوشی و مسرت است که امروز به اشتباهات گذشته خود پی برده اند و دست به دست برادران مجاهد شان داده و در یک وفاق ملی و اجماع سیاسی ملی گرد هم آمده اند و به سرنوشت و آینده مردم خود می اندیشند و من در درگیری های گذشته و حال  مقصر هیچ افغانی را نمیدانم بلکه مقصرین اصلی کسانی بودند و هستند که دست های مریی و نا مریی شان در جریانات سیاسی افغانستان کار میکرد و ملت افغانستان را برباد و متضرر ساخت.

   نامه را که اکنون در دست شماست تنها نامه گلایه آمیز نیست بلکه نامه است که من ها و ماها را متوجه همه اشتباهاتی میسازد که در هفت سال حکومت اقای کرزی و تیم های کاری غربی و شرقی شان رخ داده است.

   عالی جنابان من جریانات چند روز گذشته را در جبهه ملی اندک زیر نظر دارم که به ضم خودم مطالعه و تحلیل مینمایم هرچند تا هنوز تحلیل گر سیاسی نیستم.

   موضوع که میخواهم بالایش اندک بحث نمایم کاندیداتوری محترم داکتر صاحب عبدالله عبدالله است که واقعاً در های امید را بروی مردم و ملت میگشاید و من عقیده دارم که اگر انتخابات شفاف و واضع باشد برنده انتخابات داکتر عبدالله خواهد بود و یا اگر مثل دفعه قبل که من یکی از ناظرین حزب افغانستان نوین در آن بودم باشد یقیناً کسانی برنده میشوند که ملت آنها را نمیخواهد.

   اخیراً من و تمام مردم افغانستان و جامعه جهانی شاید مخالفت های محترم مارشال محمد قسیم فهیم در ارتباط با کاندیداتوری داکتر عبدالله از طرف جبهه ملی بودیم که راستی نا امید کننده و مایوس کننده است. طبعاً جریانات سیاسی خاصتاً انتخابات در کشور چون افغانستان باید رای زنی های جدی را در پی داشته باشد که من فکر میکنم رای زنی های سیاسی برای انتخابات و شخص کاندیدا در بین جبهه ملی نه تنها جدی نبوده بلکه حتی جدی هم شمرده نشده است.

   در انتخابات گذشته ما در مزار شریف شاهد بودیم که مارشال صاحب فهیم پیش از کاندیداتوری محترم محمد یوسن قانونی خطاب برای مردم بلخ گفت: یک رای دارم و یک انتخاب که کرزی میباشد ولی دیر نگذشت که موضوع پست معاونیت اول و وزارت دفاع ملی جنجال برانگیز شد و مارشال صاحب جهت خود را تغیر داد و از کاندیداتوری محترم قانونی حمایت نمود آن هم در چه شرایطی و چه مدت زمانی که همه شاهد هستیم و در حقیقت این امیدی بود برای مردم افغانستان که یکبار دیگر رهبران جهادی شان دست به دست همدیگر داده بودند و کاندیدای واحد خود را برای مردم معرفی نمودند. امروز هم مردم و ملت افغانستان همان امید را داشتند از رهبران خود خاصتاً رهبران جبهه ملی افغانستان ولی هشدار محترم مارشال صاحب مبنی بر از هم پاشی جبهه ملی واقعاً نگران کننده است.

   امروز ما شاهد دیگر گونی های دیگر هستیم که ائتلاف بین حزب وحدت اسلامی به رهبری محترم محقق و جنبش ملی به ریاست سید نورالله که در حقیقت یکی از اعضای فعال جبهه ملی است که جبهه دارد به چند پارچه گی مبدل میگردد. ولی نباید فراموش کنیم که این جبهه خون بهای هزان هزار شهید است که در راه استقلال و آبادانی افغانستان جان های شیرین خود را از دست داده اند. اگر پشتون بوده اند و یا تاجک، اگر ازبک بوده اند و یا هزاره  و یا اگر هر کسی از هر ملیتی بوده باشد بلاخره افغان بوده اند و برای افغانستان خون ریختاندند و در اخیر خوشبختانه به وفاق ملی رسیده اند پس نباید بگذاریم که امید ها و امیدواری های آنها به خاک فرو ریزد.

   ما در انتخابات گذشته، از حمایت خود (در ابتدا) از حامد کرزی چه به بدست آوردیم آیا ما را دوباره مقام و چوکی داد؟ آیا برای ما و شهدای ما خدمت کرد؟ آیا مردم ما را از فقر و بدبختی نجات داد؟ آیا افغانستان را آن چنان که باید میبود ساخت؟ آیا فساد اداری و مالی را از ادارات دولتی برچید؟ آیا مبارزه با تروریزم را جدی گرفت؟ آیا با کشت مواد مخدر جدی برخورد کرد؟ آیا قاچاقبران مواد مخدر چون جمیل کرزی را به پنجه ها قانون کشاند و آیا... که من به همه این سوال ها یک جواب دارم که آن نه است. پس سود چه است که ما امروز از برادر خود حمایت نکنیم و باز آب بر آسیاب دشمنان جهاد و مقاومت افغانستان اندازیم.

   شاید یک تعداد از خواننده گان بر بعضی از سولات جواب های مثبت داشته باشند که من با آنها کاری ندارم ولی باید بگویم که اگر در بلخ و یا سایر ولایات کشت مواد مخدر به صفر تقرب یافته است آن از کوشش مردم و رهبران محلی بوده است نه پایمردی و تلاش دولت و کابینه مرکزی در این راستا. اگر امروز اندک بازسازی در بعضی از ولایات شده است آنرا مردم کرده اند و رهبران محلی نه دولت. شاید گفته شود که زمینه این همه را در آن ولایت دولت فراهم نموده است که من مخالف ام اگر به جای آقای کرزی یک جسم و یا شی بی جان هم میبود و رئیس جمهور میشد این همه صورت میگرفت برای این که جامعه جهانی در کنفرانس بن تعهد نموده بودند برای افغانستان کار میکنند.

   به هر حال امروز اکثر جوانان که من با ایشان سر و کار دارم به کلی از نابسامانی ها و اختلافات جبهه ملی ناراضی هستند. امروز اکثر مردم  بعد از اعلام عدم حمایت مارشال صاحب از داکتر عبدالله به این باور شده اند که افغانستان به کام پلید نفت فرو میرود و باز کسانی که در گذشته مشاورین و یا کارمندان شرکتهای نفتی امریکا چون یونیکال بوده اند دست به قدرت افغانستان خواهند زد و کاسه ی امید های مردم را لبریز از ناامیدی خواهند ساخت برای اینکه افغانستان یکبار دیگر دست خوش بازی های نفت غرب خواهد شد که با یقین میشود.

   شاید برای رهبران ما ماننده مارشال صاحب و یا استاد بزرگ ربانی صاحب و یا رهبران و خورد و ریز دیگر جبهه ملی این تصمیم و عدم حمایت کار ساده باشد اما برای مردمی که چشم امید شان بر جبهه است نهایت گران تمام شده است. آنهای که پیرو راه قهرمان ملی مسعود شهید (رح) هستند برایشان بسیار تاسف بار است که شاگردان وفادار و یاران همسنگر او چنین تصامیم را بگیرند که خلاف راه و اندیشه قهرمان شان باشد. من به عنوان کسی که همیشه بر پیرو بودن راه مسعود می اندیشم و افتخار این آرمان را هم دارم سخت دچار اضطراب شده ام و باور کنید که اشک از چشمانم جاریست و بر آرمان مسعود که همانان انتخابات آزاد و عادلانه بود عمیق شده ام که آیا مسعود همین را میخواست که بعد از او ما بر سر یکدیگر خود بکوبیم؟ آیا مسعود همین را میخواست که بعد از او پیروانش به هر راه که دلشان خواست بروند؟ به عقیده من مسعود حتی فکرش را هم نکرده بود که روزی بعد از او در چینی شرایط که ملت و مردم همه چشم برای شاگردان و یاران او هستند، یارانش بر سر یکدیگر بکوبند و یکی بر دیگر اعتماد نداشته باشند.

   سوال در ذهنم میگردد که آیا داکتر عبدالله شخص مورد اعتماد و اعتبار یاران مسعود نیست؟ اگر نیست پس چرا واضع و آشکار گفته نمیشود که همه پیروان مسعود که در حقیقت همه مردم افغانستان اند بدانند و اگر است پس چرا باید از او حمایت نشود و خود را به بهانه پاشیدن جبهه کنار کشید و مخالفت کرد.

   خطاب بر مارشال صاحب عزیز میگویم که اگر میخواهی خودت کاندیدا ریاست جمهو.ری باشی ولا که مردم برایت رای میدهد پس باید بر مردم و ملت مراجه شود تا خود ملت بر داکتر عبدالله بگویند که کنار برود و اگر چنین نیست پس شخص بهتر از داکتر عبدالله کی بوده میتواند؟ خوب است که واضع شود.

   بزرگان عزیز میخواهم بسیار بنویسم و همه را بنویسم اما میدانم شما در این شرایط وقت خواندن را ندارید که خود را درد سر بدهید پس به امید وفاق ملی در افغانستان نامه ام را خاتمه میدهم و امید میبرم که دست اندرکاران هفته نامه وزین جبهه ملی با پذیرش کمی ها و کاستی ها نامه ارسالی ام را نشر نمایند تا هم زمینه آزادی بیان را از پنچره های جبهه ملی انعکاس دهیم و هم  بر کسانی که مخالف افکار و اندیشه جبهه ملی اند واضح سازیم که ما انتقاد دوستانه را میپذیریم و بر یکدیگر خود احترام داریم.

از اینکه در این مدت نتوانستم احوال هریک شمارا بگیرم معذورم دارید.

به علت مصروفیت های زیاد شاید تا چندی بعد هم نتوانم بیایم ولی کوشش میکنم هرچی زودتر بیایم و با شما باشم

سبز باشید

وظیفه رئیس جمهور در اول جوزای سال پنجم بعد از انتخابات پایان میابد.

" بند دوم، ماده شصت و یکم، قانون اساسی"

    مردم آزاده و با فرهنگ افغانستان عزیز در درازنایی تاریخ پربار خویش همواره کوشیده اند تا حضور فعال خویش را در فرایند های سیاسی و اجتماعی سبز نگهداشته و با پایمردی و شجاعت تمام سرنوشت مملکت خود را رقم زنند.

   اگر اندک به عقب برگردیم و تاریج کهن این سرزمین حماسه ها را شاهد گیریم در میابیم که از کهن ترین روزگاران تا امروز مردم میهن پرور این خطه ی باستانی در سدد آن بوده اند تا زعیم و یا رهبر خویش را از میان کسانی انتخاب نمایند تا شایسته گی و برتری نسبت به سایرین داشته باشد چنانچه در پنج هزار و چند صدسال قبل برای نخستین بار مردمان با فرهنگ بلخ بامی یما یا جمشید را برای خود رهبر انتخاب نمودند و این چنین انتخابات و برگزیدن ها در هر گوشه ی از تاریخ ما درج گردیده است.

   اگر تاریخ معاصر افغانستان امروزی را مورد بررسی قرار بدهیم خواهیم دید که همه وقت کسانی که به خیر و فلاح مردم افغانستان بوده اند از طریق مجالس کبیر و یا هم نشست های محلی برگزیده شده اند گذشته از کسانی که تاریخ دو نیم قرن اخیر را با جنایات وحشت ناک خویش رقم زده اند.

   دوستان عزیز! نمیخواهم سیر تاریخی داشته باشم فقط جملات بالا را برای این نگاشته ام که در ورودی باشد برای نوشتنم به اصل موضوع.

   عزیز خواننده ای گران ارج! همان قسمی که همه ما برای انتخابات بعدی در افغانستان عزیز آماده گی میگیریم و مقدماتی را برای تفکر و اندیشیدن چیده ایم واضع و آشکار است که یک فرایند جدی و بحرانی دیگری را نیز پیشرو داریم که همانان مسله جنجال برانگیز زمان برگزاری انتخابات است که با دید های متفاوت بر آن نگریسته میشود و گذشته از مسله برگزاری که نخستین سنگ تهداب آنرا کمیسیون غیر مستقل انتخابات گذاشته است موضوع دیگری نیز ذهنیت ها را مغشوش گردانیده که به میان آمدن خلاء قدرت در بین دو تا سه ماه  و حتی پیش بینی میشود که در صورت وقوع کدام مشکلات دیگر مانند نرسیدن پول های وعده شده توسط کشور های کمک کننده، کشانیدن انتخابات به دور دوم، افزایش حملات هراس افگنان در مناطق نا امن حتی کابل و یا و موارد دیگر تا شش ماه است.  پرسش اینجاست که این مدت خلاء قدرت را که بدون شک دیگر موضوعات جدی را در پی خواهد داشت کی پر خواهد ساخت؟ صبغت الله مجددی که خود مجلسی را که رئیس اش است اداره کرده نمیتواند و یا آقای کرزی که مشروعیت سیاسی اش دیگر برای مردم افغانستان قابل قبول نیست؟ نخستین حرفی که به این مسله پاسخ داد لحظات اخیر اخبار بخش دری  تلویزیون آشنا صدای امریکا بود که در ساعت شش و نیم عصر روز یکشنبه از تصمیم داد گاهی عالی افغانستان مبنی بر مشروع دانستن دوام کار رئیس جمهور کرزی و معاونین اش در مدت بعد از اول جوزای 1388 که قانون اساسی افغانستان بر غیر مشروع بودنش تاکید دارد بود. این در حالیست که معاون اول رئیس جمهور آقای احمد ضیا مسعود خود مشروعیت نظام را بعد از اول جوزای 1388 غیر قانونی دانسته و بر شفافیت این فرایند تاکید دارد.

   یکی از مسایل که پرسش بر انگیز میباشد این است که دادگاهی عالی چرا چنین تصمیم مهم را در کمترین مدت و بدون هیچ مقدمه چینی اعلام داشته است. این درست است که ماده صدو بیست و یکم قانون اساسی برای دادگاهی عالی چنین صلاحیت را داده است ولی نادیده نباید گرفت که این ماده چنین صراحت داد: بررسی مطابقت قانون، فرامین تقنینی، معاهدات بین الدول و میثاق های بین المللی با قانون اساسی و تفسیر آنها بر اساس تقاضای حکومت و یا محاکم، مطابق به احکام قانون از صلاحیت های ستره محکمه می باشد. اولاً که ماده شصت و یکم لازم به تفسیر ندارد و اگر هم داشته باشد باید دانست که چکونه تفسیر باید نمایم آیا هرآن چه که دل ما خواست انجام بدهم و تفسیر نمایم و یا اینکه مطابق قانون، خوب اگر چنین باشد که هر چه دل ما خواست انجام بدهیم دیگر برای این و آن حاجت نیست که بگویم و یا انجام بدهیم و اگر چنین نیست و باید تفسیر ما مطابق قانون باشد پس باید بدانیم که قانون بر ختم دوره کاری رئیس جمهور بس از اول جوزا صراحت دارد و حاجت بر تفسیر نیست.

   اگر داد گاهی عالی کشور بند دوم و جمله بعد از انتخابات را اصل قرار میدهد و بر اصولی بودن دوام کار رئیس جمهور فتواه میدهد باید بند سوم را نیز درست تفسیر نماید و کمیسیون انتخابات را مورد باز پرسی قرار بدهد که چرا انتخابات به وقت و زمانش برگزار نگردید و اگر مشکلات و سد های فرا راهی این کمیسیون بود پس دادگاهی عالی باید آنرا با دیگر مراجع ذیدخل در میان میگذاشت تا راه حلی برای آن پیدا میشد. بند سوم ماده شصت و یکم چنین صراحت دارد:

   انتخابات به منظور تعین رئیس جمهور جدید در خلال  سی الی شصت روز قبل از پایان کار رئیس جمهور بر گزار میگردد. این بند درست واضع میسازد که قبل از پایان کار رئیس جمهور انتخابات برگزار گردد یعنی انتخابات باید در اوایل حمل الی اوایل ثور سال پنجم باید برگزار میگردید که نگردید و دادگاهی عالی هیچ واکنشی از خود نشان نداد و کمسیون نام نهاد انتخابات را مقصر ندانست در حالی که تمام این جنجال ها ناشی از ضعف مدیریت و ناتوانی کمیسیون به ظاهر مستقل انتخابات است.

   این جا سوالاتی پیش میاید که چرا حکومت در اویل اعلام تاریخ انتخابات در 29 اسد توسط کمسیون انتخابات آنرا برای دادگاهی عالی راجع نساخت که آن مرجع محترم در آن وقت تصمیم میگرفت؟ اینجا هر کسی با جرئت میگویند تمامی ارگان های دولتی در افغانستان به نفع حکومت بوده و برای شخص رئیس جمهور کار میکنند نه برای ملت و مردم افغانستان.

   به هر حال اینکه دادگاه عالی افغانستان بر دوام کار آقای رئیس جمهور کرزی و معاونین اش در مدت بعد از اول جوزا فتواه میدهد و ارزو های مردم را نادیده مگیرد مخالف آرای مردم است و رئیس جمهور خود باید به آرای مردم ارج قایل شود و این تصمیم دادگاهی عالی را نپزیرد زیرا مردم یکبار اعتماد کردند و رای دادند اگر رئیس جمهور میخواهد که در قلوب مردم افغانستان جا داشته باشد باید به آرای آنها احترام بگذارد و آینده خود تضمین کند.

   میخواهم به عنوان آخرین جمله برای آقای رئیس جمهور بگویم که فضیلت مآب محترم در طول هفت سالی که برای مردم چیزی کرده نتوانستید و مردم را از خود راندید در این مدت کمی سه ماه هیچ چیزی نمیشود باید خودت فکر کنی و تصمیم بگیری و حد اقل جسارت و پایمردی خود را برای مردم افغانستان ثابت بسازی که به کرسی ریاست جمهور هیچ احتیاجتی نداری فقط به آرامی و سعادت مردم افغانستان می اندیشی.

يا مقلب‌القلوب والابصار يا مدبر الليل والنهار يا محول الحول و الاحوال حول حالنا الي احسن الحال

دوستان نهایت عزیز و خوبم سلام امید جور و صحتمند باشید.

عزیز خواننده گران ارج! نوروز جشن تاریخی کهن است که پیوند نا گسستنی با فرهنگ، عنعنات و رواج های جامعه ما آریایی ها دارد و همان طوریکه تاریخ گواهی میدهد نوروز با قدامت ۵۶۸۸ سال پشینه تاریخی خویش هنوز هم همه ساله مهمان خانه های هریک ماست. من همین پشینه و عنعنه کهن را بهانه گرفته اقدام به تحقیق و پژوهشی نمودم که مناسبت های نوروز را بعد از به میان آمدن دین مقدس اسلام با این دین برحق زیر نام مختصر نگاهي بر نوروز آريایي و مناسبات آن با دين مقدس اسلام بررسی نمایم که خوشبختانه تاحدی هم موفق گردیدم. قابل یادآوری است که من با کوشش و پشت کار خودم (که مبالغه نشود) و کمک و تشویق دوستان و  یاران با عزتم میخواستم در نخستین روز سال نو ۱۳۸۸ خورشیدی این پژوهش را چاپ و به دسترس علاقه مندان به طور مجانی و رایگان قرار بدهم ولی پشنهاد دوستان دیگرم که از کابل در مراسم جشن نوروز در بلخ آمده بودند چیزی دیگری بود آنها گفتند که تحقیقم را ادامه بدهم و به شکل رساله ی پیشکش دوستان و خواننده گان عزیز نمایم که من هم فکر کردم چاپ این رساله شاید دستآورد خوبی فرهنگی ام باشد که انشاالله تا دو الی سه ماه دیگر این رساله زیر همین عنوان چاپ خواهد شد.

امید دارم بتوانم خدمات خوبی فرهنگی را برای فرهنگ دوستان و همزبانانم انجام بدهم. الهام این تحقیق از آنجای شد که در چند ماه پیش تعداد از علماء افغانستان خاصتاً کسانی که تعلیمات دینی و مذهبی خویش را در مدارس دینی پاکستان فرا گرفته بودند سخنان ضد و نقیص را برای اینکه نوروز جشن مجوسان است و تجلیل از این جشن برای مسلمانان نارواست و ضد فرهنگ اسلام و مسلمانان است ارائه میداشتند. همین بهانه شد و من در پی آن شدم که این فرهنگ دزدان را باید درس داد و نقاب را باید از چهره های خشن آنهای برداشت که دین و مذهب را بهانه میسازند و در پی غارت فرهنگی ما آریایی ها هستند.

چندی پیش نیز تعداد از علماء در شهر مزار شریف در موعظه های دینی خویش در نماز جمعه ها چنین اظهاراتی را داشتند که تجلیل از نوروز و برافراشتن علم یا جهنده مولا علی نارواست و مبادرت ورزیدند به آن کفر به این معنا که همه مردم افغانستان کفر اند و همه عمل ناروا در اسلام را انجام میدهند که من سخت مخالف این حرف ها هستم. یکی از علماء میگفت: من در عربستان سعودی رفتم و سعودی ها از من پرسیدند از کجا هستی؟ گفتم از افغانستان. گفتند از کجای افغانستان: گفتم از شمال افغانستان: گفتند ما فکر میکردیم که تمام مردم شمال افغانستان مشرک اند ولی حالا فهمیدیم که علماء مثل شما هم در شمال افغانستان زنده گی میکنند.

من میخواهم از این طریق برای آن برادر عزیزم مولوی صاحب بزرگوار بگویم که برادر چرا برای آن سعودی ها که چنین گفته اند نگفتی که برادر سعودی من! آیا میدانی که بدترین فساد اخلاقی در جامعه اسلامی از جامعه عربی در این اواخر انتشار یافته است اگر گفتی پس چرا با افتخار میگویی که به من چنین گفته اند. من به عنوان جوان بلخی که مربوط شمال افغانستان میشود شدید ترین واکنش خود را در این مورد ابراز میدارم.

برادران عزیز آیا در شهر دبی که یکی از شهر های عمده و مشهور امارات متحده عربی است فحشا به اوج خود نرسیده است؟ آیا جاده ها و خیابان های شهر دبی مملو از فحشا عرب نیست؟ (امیدوارم برای براداران و خواهران با عزت عربم برنخورد) این درست است که هر جامعه خوب و خراب خود را دارد ولی مشرک بودن تنها به این نیست که بگویم در شمال افغانستان زیارت حضرت علی است و مردم به آن سجده میکند و همه مردم مشرک اند در شمال افغانستان مردمان زیادی هستند که با دیانتر از مردمان سعودی اند. در سعودی به عنوان یگانه پایگاهی عمده اسلامی در شبانه روز الی هجده ساعت یک مرد عرب در فاحشه خانه و یا کاباره های رقص سپری میکند اما در شمال افغانستان به ندرت یک خانم و یا مردی را که آلوده به فساد اخلاقی باشد میتوان دریافت. این درست است که تعداد از مردمان آستان بوس علی اند اما در کنار این مردمان کسانی اند که از این عمل ناراضی اند و آنها را نفرین میکنند و طالب هدایت و توفیق برایشان از دربار باری تعالی اند. همه مردمان شمال مشرک نستند بلکه تعداد بسیار کم اند که از جهالت چنین میکنند و آن هم از آنجای گرفته میشود که عرب ها با جمع از هم پیمانان غربی خویش این مردم را در تاریکی قرار داده اند و با هزینه هنگفت نفتی خویش این مردمان را بر کوه پایه ها دور از تعلیم و تعلم نگهداشته اند.

دوستان خوبم ببخشید که از موضوع دور رفتم چه کنم درد دلم زیاد است و همین که کسی هموطن مرا به نا حق تهمت ببندد سخت دچار هیجان میشوم و سرا پایم را درد مگیرد و میخواهم بنویسم و یا هم واضعاً بگویم که هم نوشتم و هم گفتم.

در اخیر موضوعی را باید یاد آور شوم و من مطمین هستم که آن برادرم که خود را یگانه عالم دین در شمال افغانستان میداند بگویم که بیا برادر ما را به عنوان عالم دین اسلام هدایت کن که ما قران را باید چشم بسته و با حرکات عجیب و غریب نخوانیم بلکه باید در ژرفنای قران سیر نمایم و خود را از منجلاب بدبخدتی نجات بخشیم و خودت هم چنین باش تنها نمیشود که ما قران را حفظ کنیم و چند حدیث را بخوانیم و بگویم ما مسلمان هستیم باید قران را که یگانه کتاب آسمانی مسلمانان است و یگانه کتاب رهنمودی بشریت تا ژرفنای آن مطالعه نمایم. همین مستشرقین را که امروز همه ما میشناسیم همه علم و تعلیم خود را از قران فرا گرفته اند نه از کتاب مقدس مسیحیان و یا دیگر کتاب های خود ساخته خویش ولی ما مسلمانها تنها مبینیم که قران چطور حفظ میشود و در کجا و کدام حدیث در باره موضوعات چه گفته شده است. در اینجا میخواهم با چند جمله از شهید اسلام سید قطب این چند سطر سیاه را خاتمه دهم که در مقاله ی میگفت: وای بر امامان مان که قران را تنها برای مغفرت مردگان میخوانند نه برای رهنمایی زنده گان، وای بر عالمان مان که تنها محافل عزا داری را با آیات قران آذین میبندند نه محافل خوشی را ... باز اگر یک سطر دیگر را به عنوان آخرین سطر بنویسم خواهم نوشت که: قران تنها برای منسوخ گردانیدن ادیان دیگر نیامده بلکه برای سنت پذیری ها در بین جوامع مختلف نازل گردیده است چنانچه ما شاهد آنیم و خداوند(ج) سنت های پسندیده ادیان دیگر را برای ما امر فرموده است.

چون مستقیم نوشته ام اشتباهات تایپی را ببخشید

دوستان عزیز و خوبم سلام دیر باد آمد  امید پذیرای من باشید.

۲۶ اسفند مصادف است با اولین سالروز ایجاد وبلاکم (برگ سبز)، امید دارم در این مدت کوتاه خدماتی خوبی را از طریق وبلاک نویسی برای خواننده گان انجام داده باشم. بجا میدانم از همه دوستان و عزیزانی که مرا یار و یاور بودند تشکری و سپاس نمایم، بیجا نخواهد بود که از ایشان نام هم ببرم.

آقایان محترم زریر عزیز، آقای ظریفی، آقای صالحی، برارد خوبم سهراب سامانیان،برادر عزیز و همنام خوبم حسیب الله شریفی، جهانمهر هروی، وحید جان پیمان، آقای باران، آقای محمد نادر رحمتی، محترم یوسفی صاحب، برادر عزیز جان آقا خلیل، برادر خوبم علی جان، اقای حبیب جان بزرگمهر، شاعر جوان و با استعداد آقای حسین آرش و خواهران بسیار عزیزم بانو مژگان شفا، بانو نسیمه، بانو ناجیه هنر فر، بانو مهدیه، بانو افسانه جان واحیدیار، بانو زبیا فاطمه جان فیضی، بانو با استعداد و خواهر کوچکم مسعوده جان مهسا، بانوی زیبا و خواهرخوبم آرزو جان آبی، شاعر زیبایی ها بانو هدیه جان ارمغان، بانو آرزو جان که من با استعداد شان فخر میکنم، بانو محترم راحله جان یار که من نهایت احترام را برایشان دارم و همیشه  شعر های زیباشان را میخوانم و بنابر خواستم خودم واژه زیبای مادر را برایشان خطاب میکنم، بانو فهیمه جان مصباح، بانو با استعداد نازنین جان و دیگر دوستانی که گاه گاهی به سراغم آمدن و آنهای که همیشه آمدن ولی از تحریر مانده اند نهایت سپاس و تشکر میکنم که مرا همراهی کردند و نهایت کوچک نوازی نمودند تا من با شوق و علاقه زیاد به کارم ادامه دادم ولی کمی ها و کاستی ها را هم داشتم که در نهایت پوزش میطلبم.

دوستان بسیار بسیار عزیز و مهربان از شما میخواهم مرا در پیشبرد این دریچه و باز نگهداشتن آن یاری نماید تا بتوانم خدماتی خوبی را برای شما انجام بدهم.

جا دارد از آقای داکتر ذبیح الله فطرت که نهایت دوستش دارم و همیشه دستگیرم بوده است ابراز سپاس و قدردانی نمایم که در این اواخر زیاد تشویقم مینماید و همچنان استاد خوب آقای صالح محمد خلیق که کوشش های زیادی برای سرفراز نگهداشتن فرهنگ و هویت اصیل افغانی میکوشند به نیکویی یاد نمایم.

در اخیر میخواهم بگویم که: تا شما هستید من هستم و اگر من بودم برگ سبز است.  

   هنوز هجده ساعت از اظهارات رئیس جمهور کرزی مبنی بر مذاکره با طالبان که با تعبیر خودش هیچگونه رابطه با سازمان القاعده و دیگر سازمانهای تروریستی نداشته باشد نگذشته بود که حملات وسیع ترورستی و وحشیانه یکبار دیگر مردمان مظلوم و بی گناه افغانستان بخصوص شهر کابل را به ماتم عزیزان شان نشانید آنهم در چند متری ارگ ریاست جمهوری.

   دیده میشود که این برخورد تروریستی توام با گروگان گیری در کابل، در نوع خود از خطرناکترین حملات تروریستی افغانستان بوده و نیز در طول هفت سال اخیر بی سابقه خوانده شده است.

   حملات تروریستی مورخ 23 دلو 1387 که همزمان سه ارگان مهم دولتی را در کابل هدف قرار داد و به تعداد بیست و شش تن کشته و پنجاه و هفت نفر دیگر مجروح بر جا گذاشت یکبار دیگر مردم افغانستان و جامع جهانی را نسبت بر دولت آقای کرزی  بی اعتماد ساخت.

   حمله مذکور که ابتدا با گروگان گیری دو تن از کارمندان بی دفاع وزارت عدلیه افغانستان آغاز گردید و مدت سه ساعت مقاوت تروریستان در مقابل سه ارگان امنیتی و دفاعی افغانستان دوام کرد و هر لحظه احتمال گروگان گرفتن وزیر عدلیه افغانستان به دست تروریستان میرفت طالبان مسوولیت آنرا به عهده گرفته و ثابت نمودن که توان حمله حتی بر ارگ ریاست جمهوری افغانستان را هم دارند که خود تکاندهنده ترین پاسخ بر اظهارات آقای رئیس جمهور کرزی  مبنی بر مذاکره با آنها پنداشته میشود.

   اینکه جزئیات این حمله تروریستی در کابل را بنویسم از نظر من تنها گرفتن وقت گرانبهای خواننده گان عزیز خواهد بود زیرا همه گان آنرا از طریق مدیا و رسانه های خبری دقیقاً توجه فرموده اند ولی نباید نادیده گرفت که بسیاری از حقیقت های در این گونه موضوعات عمدتاً پوشیده میماند و هیچ منبع حاضر نمیگردد تا جزئیات را به شکل که اتفاق افتاده است بیان دارند. در این رابطه تنها چیزی را که آقای امرالله صالح رئیس عمومی امنیت ملی افغانستان آشکارا بیان نمود همانا کم بودن نیرو های امنیتی (پولیس) در وزارت عدلیه افغانستان خواند که خود نمایانگر ضعف پولیس افغانستان بوده و هیچ چیزی دیگر نمیباشد اما این ادعا در مورد وزارت معارف که تنها سه کمربند امنیتی الی شعبات کاری آن وزارت دارد و ریاست عمومی محابس افغانستان که یگانه مرجع امنیتی بعنی پولیس افغانستان در آن حضور فعال دارد صدق نمیکند بلکه اینجا ها بخصوص ریاست عمومی محابس همیشه مملو با حضور فزیکی نیروهای امنیتی بوده و زیر دید وسیع پولیس قرار دارد.

   فساد اداری در افغانستان یکی از پدیده های شوم است که در این اواخر با وجود سرازیر شدن میلیون ها دالر در رابطه به محو کامل آن در افغانستان و ایجاد اداره های جدید در کابینه و دولت افغانستان، از آن نه تنها کاسته نشده بلکه زمینه های زد و بند های فراوان دیگر نیز در بین مسوولین ایجاد گردیده است.

   حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان چندی پیش اداره جدید را زیر نام اداره نظارت بر اجراي استراتژي مبارزه با فساد اداري، با صدور فرمانی اعلام کرده بود که یکی از وظایف عمده آن اداره را نظارت دايمي بر اجراي سياست مبارزه عليه فساد اداري در نهادهاي مرکزي و محلي دولت در افغانستان تشکیل میداد که متاسفانه  تا هنوز چنین کاری به شکل باید آن انجام نشده است. در این حال امروز هم حتی مقامات ارشد دولت افغانستان از ایجاد فساد اداری در ادارات مربوطه شکایت دارند که خود ضعف و ناتوانی شان را در مورد فساد اداری واضع میسازد.

   اداره ی  نظارت بر اجراي استراتژي مبارزه با فساد اداري، وظیفه نظارتی بر تمامی ادارات دولتی را داشت تا بر علیه فساد اداری در افغانستان گام های مثبتی برداشته شود و همچنان در فرمان رئیس جمهور کرزی آمده بود تا تمام ادارات دولتی همکاری مستقیم با این اداره نمایند و اداره مذکور تنها مسوولیت گزارش دهی برای شخص رئیس جمهور را دارد

   از آنجای که این اداره نه تنها کار آمد نبود بلکه خود زمینه ساز فساد در ادارات و گسترش رشوه و رشوه ستانی در دولت افغانستان گردید.

   امروز همه مردمان شریف افغانستان شاهد ارج و مرج های گسترده در ادارات دولتی  کشورشان اند و متاسفانه که هیچ اداره ی بر این حقیقت که مبارزه با فساد یکی از وظایف عمده شان است پی نبرده اند. در اینجا لازم میدانم چند سطری کوتاه از تعریف فساد اداری را بنویسم:

   گفته میشود فساد اداری به اقداماتی اطلاق می‌‌شود که ناشی از بکارگیری قدرت و توان سازمانهای دولتی و یا وابسته به دولت برای کسب منافع مالی فردی و یا گروهی است نتایج فساد اداری را کارشناسان چنین وانمود کرده اند:

   نتایج فساد اداری به طور طبیعی مخالف مصالح و منافع آحاد مردم است. فساد اداري عموماً در اشكال رشوه، خويشاوندگماري، پارتي بازي و تعارض منافع روي مي دهد. که  متاسفانه همین اشکال یاد شده بر نتایج فساد اداری در افغانستان به بلند ترین مرتبه خویش رسیده است.

   همچنان کارشناسان گفته اند  که ضعف مدیریت یکی دیگر از عوامل فساد اداری میباشد که این هم در افغانستان به رشد خویش رسیده است.

   بر همه هویداست که  فساد اداری در افغانستان باعث گردیده که تعداد از افراد و اشخاص ذی دخل در ادارت دولتی و انجوهای بین المللی در افغانستان بنابر زد و بند های اداری صاحب میلیون ها دالر گردیده اند در حالی که پیش از زمان تصدی شان در ادارات دولتی به گفته عوام خر لنگ هم نداشتند و امروز بلالاترین موتر مدل سال را سوار میشوند و بلندترین منزل رهایش را برای فرزندان حرام خود که در رگ رگ آنها خون حرام و خون مردم مظلوم جریان دارد میسازند و خود به نشانه ی سیاست مداران واقعی در گوشه کوج های ساخت کشورهای خارجی تکیه میکنند و لاف از پاکی و خویشتن داری میزنند در حالی که در زیر هر قدم شوم شان صدها ابلیس خفته است. 

   در یک نتیجه گیری کلی میخواهم بگویم که فساد اداری در افغانستان به بالاترین مرحله رشد خویش رسیده و باید بر آن توجه خاص نمود و این از مسوولیت های شهروندی همه مردم است تا در مبارزه با این پدیده ی شوم همآهنگ باشند و دست به دست یکدیگر بدهند و برای ریشه کن ساختن فساد از ادارات دولتی متحد باشند چرا که برای همه واضع گردید که دولت ناکارای افغانستان دیگر توان مبارزه با آنرا ندارد.

خوبانم سلام اینبار متفاوت از هربار دیگر آمدم!

   بچه بازی در شمال عنوان گزارشی است از دوستم محمد ناظر عالمی - محمد ناظر عالمی یکی از ژورنالیستان جوان افغان است که از من خواست تا گزارشش را در وبلاکت بگذارم که خوشبختانه فرصت را یافتم و گذاشتم برای خواند شما عزیزان!

   قابل یاد آوریست که محمد ناظر عالمی قبلاْ گزارشگر شبكه توحيد اطلاعات منطقوي سازمان ملل متحد در بلخ بود و هم اكنون مدير مركز معلومات و ارتباط جوانان در ولايت بلخ ميباشد.

   وي در چند ماه پيش از طريق دفتر يونيسف در شمال و شمالشرق افغانستان در برنامه جوانان قهرمان براي آموزش دختران عازم كشور نيپال گرديده بود كه خوشبختانه از آن سفر مدال قهرماني را براي محترم والي ولايت بلخ ستر جنرال عطامحمد نور - براي آموزش دختران آورد كه از طرف آن مقام به قدر داني پذيرفته شد.

و اين هم گزارش:

   دراین اواخر گزارشات مبنی برسوءاستفاده مخفی از اطفال و رقصانیدن بچه ها درمحافل توسط جنگ سالاران وقوماندانان نظامی درصفحات شمال که از این نوع سوءاستفاده  بعنوان بچه بازی یاد میشودنشرشده است.

   خانم رادیکا کاماراسوامی نماینده خاص ملل متحد دراموراطفال ومنازعات درافغانستان با ابرازنگرانی گفته است که درصفجات شمال افغانستان اکثرقومانادان بانفوذ ومسلح وافرادسرمایه دار دست به همچو اعمال میزنند. با آنکه افغانستان پروتوکول اختیاری کنوانسیون حقوق کودک درمورد منع    فروش،سوءاستفاده جنسی وهرزه نگاری ازاطفال را به تاریخ 19 اکتوبر2002 امضاء نموده ومطابق بند الف ماده سوم این پروتوکول مکلف است تا این نوع فعالیت ها رادرقوانین جنایی یا جزایی خود گنجانیده وعاملین همچواعمال را به کیفراعمالشان برساند، ولی با آن هم به اساس گزارشات منابع خبری،بچه بازی وسوءاستفاده جنسی از اطفال دراکثرولایات افغانسان وجود دارد،عاملین این نوع سوءاستفاده ها برای بجه های کوچک  که درعنفوان جوانی قراردارند، لباس دخترانه را پوشانیده واین بچه هارا درمقابل  مردان  می رقصانند وحتی مورد سوء استفاده جنسی این افراد سرمایه داروپرنقوذقرارمیگیرند.به این نوع بچه ها معمولاً بچه بیریش نیزگفته میشود.

   خانم رادیکا میگوید"چیزی که من دریافتم اینست که هیچ کس درباره این موضوع فکرنمی کند،هرکس میگوید خوب شما میداند که هزار سال میشود این مشکل وجود دارد.پس چرا ما حالا میخواهیم که این مشکل زیاد شود؟" درحین حال شیرجان درانی مسوول  مطبوعات قومانداری امنیه ولایت بلخ میگوید"درولایت بلخ فعالیت های که موجب سوء استفاده از اطفال گردد وجود ندارد،درصورت بروزهمچواعمال پولیس عکس العمل خودرا نشان خواهدداد" اما قاظی سید محمد سامع رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان درزون شمال میگوید "با آنکه ازهمچوقضایا به کمیسیون مستقل حقوق بشرراپورداده نشده است ولی بچه بازی نه تنها درشمال بلکه درکل ولایات افغانستان وجود دارد. درحین حال برید جنرال غلام ربانی رئیس سارنوال نظامی ولایت بلخ با تآیید سخنان آقای سامع میگویدکه دراکثرنقاط دوردست افرادی وجوددارد که بچه ها را در درمحافل شب نشینی وعروسی می رقصانند اما سانوالی نظامی نسبت به مشکلات ترانسپورتی نمی تواند به این نقاط دوردست جهت بیگری وجلوگیری از هچو اعمال برود.

   سال گذشته جنرال اسدالله عمرخیل رئیس امنیت ولایت کنذزبه آژانس خبری رویتر گفته بود که آنها بخاطر توقف همچواعمال نامشروع از توانایی های که دارند استفاده خواهند کرد.ولی با آنکه ازگفته های وی یکسال میگذرد هیچ تغییرودست آورد دراین زمینه خصوصا درولایت کنذز رونما نشده است.تعدادی زیادی ازهنرمندان امروزی ازجمله فیروزکندزی که از جمله آوازخوانان محلی ولایت کندزاست، دراشاعه وتشویق بچه بازان وفریف اطفال با ارائه آهنگ های مزخرف وپوچ خود توانسته درقلب بچه بازان جای خوبی را پیدانمایدواین عمل زشت را دراکثرنقاط کشورترویج نماید.مولوی عبدالاحد یک تن از علمای دینی ولایت بلخ با تقبیح نمودن این عمل نامشروع میگوید که  جای تآسف دراینست که دولت ومسولین امنیتی ولایتی دست زیرالاشه نشته وآنهایی را که دراشاعه این عمل نامشروع دست دارند نه تنها که مورد پیگرد قانونی قرارنداده بلکه به  آهنگ های مزخرف وپوچ این اشخاص گوش میدهندوهیچ عکس العملی از خود نشان نمیدهند عبدالرزاق یعقوبی قوماندان امنیه ولایت  کنذزبا رد این ادعا ها میگوید که وی هنرمندی را به نام فیروزکندزی دراین ولایت نمی شناسد جه رسد به آنکه اقداماتیراعلیه وی انجام دهد.

   به اساس گفته های خانم رادیکا کاماراسوامی همانطوری که خشونت جنسی علیه دختران وخانمها از موضوعات خطرناک ومورد بحث میباشد، سوءاستفاده های مخفی درمقابل بچه ها نیزباید بطورجدی  پیگیری شود.وی نگرانی خودرانه تنها ازناحیه بچه بازی بکله از  استخدام اطفال درنبردهای مسلحانه منحیث سربازتوسط طالبان وگروهای دیگردرنبردهای مسلحانه ماهای اخیرابرازنموده است.

   رئیس جمهور کرزی در آستانه ی انتخابات قریب القوع ریاست جمهوری افغانستان که قانون اساسی این کشور وقت برگزاری آن را مشخص گردانیده است با تغیر جهت که گفته میشود تغیر اندیشه های سیاسی را در پی ندارد با گردش 180 درجه ی خود همه حامیان سیاسی غربی به خصوص ایالات متحده امریکا را از دست داده و در تلاش راه های بیرون رفت از معضلات است که دولت نیم پایش را تهدید به نابودی میکند. در این حال مراسم تحلیف آقای بارک حسین اوباما رئیس جمهور منتخب کنونی ایالات متحده امریکا در 20 جنوری سال جدید میلادی و انتخاب چهره های سیاسی و برکنار شده از کابینه آقای کرزی این تلاش ها را چندین برابر افزایش داده است که همه ملت افغانستان و تمامی جهانیان به آن پی برده اند.   

   برخورد جدی آقای رئیس جمهور کرزی در مراسم فراغت هشتاد تن از فارغین اکادمی نظامی افغانستان در کابل به روز یکشنبه 7 جدی سال روان خورشیدی این باور را برای مردم افغانستان داد که کاخ های سیاست چند پهلوئی آقای کرزی رو به شکست بوده و دیگر تاب و توان ادامه دولت و دولت داری را در افغانستان ندارد و این درست واضع گردید که با شکست رئیس جمهور بوش در امریکا، در افغانستان اصلاً کدام حکومت که بر پایه های قانونمندی استوار بوده باشد وجود ندارد.

   اقای کرزی در مراسم یاد شده خطاب به حاضرین مراسم گفت: برای جامعه جهانی و امریکا گفته ام که اگر طیاره برای ما ندهند ما از جای دیگر مگیریم، اگر تانک برای ما ندهند ما از جای دیگر مگیریم، ما از نداشتن اردو خسته شده ایم و... این اظهارات درست زمان صورت مگیرد که هفته ی گذشته آقای کرزی خواهان همکاری های مسکو در برابر تجهیزات نظامی افغانستان گردیده بود و از طرف مسکو هم پاسخ مثبت شنیده است. حالا سوال اینجاست که ایا آقای کرزی این حرف ها را از روی احساسات گفته است و یا خیر؟ اگر از روی احساسات باشد از نظر من کاملاً نا وقت و بی جاست و یا اگر واقعاً چنین احساسی برای آقای کرزی دست داده باشد که اردوی افغانستان را بسازد من به عنوان یک شهروند افغانستان از آن استقبال مینمایم اما به شرطی که افغانستان بار دیگر میدان جنگ های قدرتمند شرق و غرب نباشد.

   از گفتار رئیس جمهور کرزی چنین برداشت میشود که دولت کنونی افغانستان در امریکا تنها از حمایت آقای بوش برخورد دار بوده و بس و اگر چنین باشد ما به زود ترین فرصت شاهد تحولات جدید سیاسی با حمایت سیاسی حزب دموکرات امریکا در افغانستان خواهیم بود و چند پارچه گی هم در بین اپوزسیون دولت افغانستان به میان خواهد آمد.

   اگر از موضوع دور نروم میخواهم اشاره چند در مورد گزینش آقای اوباما در کرسی ریاست جمهوری افغانستان داشته باشم و بی هم نخواهد بود.

   آقای اوباما درست اشخاصی را برای کرسی ریاست جمهوری افغانستان انتخاب نموده است که به اصطلاح عوام رگ خوی آقای کرزی را دریافته است.

   در محافل سیاسی و اجتماعی افغانها گفته میشود که گزینش اول آقای اوباما، آقای داکتر علی احمد جلالی وزیر داخله پشین جمهوری اسلامی افغانستان است که از حمایت قوی دموکرات های امریکا برخوردار است و آقای جلالی هم درست همان شخصی است که مخالفت جدی با قوماندان سالاری در افغانستان دارد و چندین بار بر سر این موضوع حتی با حامد کرزی درگیر لفظی هم گردیده است که بلاخره منجر به استفاء وی از پست وزارت داخله افغانستان گردید و هم گفته میشود که تا چند پیش انتخاب جبهه متحد افغانستان که یگانه اپوزسیون دولت افغانستان است نیز آقای جلالی بوده اما در بین جبهه منجر به چند پارچه گی هم گردیده که از جمله آقای جنرال دوستم یکی از فرمانداران شناخته شده شمال افغانستان با حضور وی مخالفت کرده و بلاخره به بهانه تداوی حتی از افغانستان به ترکیه سفر کرده است و در این روز ها آوازه پناه دهنده گی وی از طرف دولت ترکیه نیز سر زبانهاست و مخالفت تعداد از طرفداران دوستم با وی از جمله سید نورالله رئیس اجرائی حزب جنبش به رهبری جنرال دوستم نیز همین مسله است.

   انتخاب دوم اوباما، آقای داکتر عبدالله عبدالله وزیر خارجه پشین جمهوری اسلامی افغانستان است که با مخالفت تعداد از افراد مربوط به حلقه ی کرزی از این سمت کنار زده شد و جایش را آقای رنگین دادفر اسپنتا که هر چند از طرف پارلمان رد گردید گرفت. اما آقای عبدالله از اینکه مدتی زیادی را با قهرمان ملی افغانستان شهید مسعود در دوران جهاد و مقاومت مردم افغانستان سپری کرده است مورد تائید عهده ی از غربیان نبوده و نیست و همین که شخص شماره دوم در احراز سمت ریاست جمهوری افغانستان از طرف اوباما تعین میگردد جبهه متحد نیزتغیر جهت داده است و گفته میشود تعدادی از تکنوگرات های مربوط به جبهه متحد از جبهه فاصله گرفته و شاید شخصی دیگری را کاندیدا بدهند.

   اینجا شانس برنده شدن از آقای اشرف غنی احمد زی وزیر مالیه و رئیس پشین دانشگاه کابل که انتخاب سوم آقای اوباما و کابینه اش است زیادتر دیده میشود اما دیدگاه ها متفاوت است عهده ی بدین باور اند که آقای احمدزی از اینکه یکی از چهره های شناخته شده ی شرکتهای نفتی امریکا به خصوص مهره پردرخشش سرکت نفتی یونیکال است و یکی از پرتلاش ترین شخصی که زیادتر به منافع یونیکال می اندیشد مورد تائید هم پیمانان امریکا نخواهد بود و اگر هم باشد احتمال دوباره تعین شدن اشخاص و افراد مفسد و غیر قابل اعتماد که هم اکنون در حلقه های مختلف با کرزی کار مینمایند زیاد تر است که این برای مردم افغانستان غیر قابل باور و حتی بازی با اندیشه های سیاسی آنها خواهد بود.

   از آقای گل آغا شیرزوی نیز در این محافل سخنانی بزبان میاید و گفته میشود از اینکه وی با آقای اوباما روابط شخصی و فامیلی دارد شاید شخص شماره چهارم برای احراز سمت ریاست جمهوری افغانستان باشد.

   گفته میشود زمانی که آقای اوباما به افغانستان سفر کرد شب را در منزل شخصی آقای شیرزوی والی پشین ننگرهار در آن ولایت سپری کرده است و از آقای اوباما پذیرائی نهایت عالی صورت گرفته است.

   گفتنی است که آقای شیرزوی تا هنوز چندین بار به قاجاق مواد مخدر در افغانستان همرا با احمد ولی کرزی برادر حامد کرزی متهم گردیده است و عاید یک هفته او را به شکل مبالغه آمیز به یک ملیون دالر تخمین زده اند.

   اینکه این گفته ها چقدر حقیقت دارد حرفی دیگرست اما نباید فراموش کرد که همین چهار شخص  یاد شده کسانی بودند که در مراسم تحلیف آقای اوباما در قطار سایر رهبران و سیاست مداران جهان از افغانستان دعوت شده بودند بر خلاف اینکه کدام سمت رسمی را در کابینه آقای کرزی داشته باشند و این در حالی است که حتی شخص رئیس جمهور و وزیر خارجه افغانستان که باید روابط تنگاتنگ با دولت ها بخصوص امریکا داشته باشند دعوت نشده و وزیر خارجه افغانستان هم در یک کنفراس مطبوعاتی دعوتشان را از طرف آقای اوباما در مراسم تحلیفش که در حدود دو ملیون تن شرکت ورزیده بودند رد کرد.

   اگر دوباره برگردم و تغیر جهت و گردش 180 درجه ی آقای کرزی را به نگرش بگیرم واضع میگردد که این همه باعث گردیده تا آقای کرزی چنین بکند ولی نباید فراموش کرد که چنین خطا ها را رهبران افغانستان همیشه کرده اند.

   اگر دور نرویم در همین سه دهه گذشته حفیظ الله امین یکی از رهبران و سیاست مداران حزب کمونست افغانستان چنین کرده بود و تغیر جهت و بریدن از روسیه کبیر آنوقت و پیوستن به امریکا سرنوشت اش را به کجا رساند که تا امروز از یاد مردم و افغانستان نرفته و تاریخ شاید آن همه حوادث سیاسی در پهلوی دیگر حادثات سیاسی جهان است و شاید این همان قصدی باشد که دولت کنونی شوروی میخواهد از امریکا بگیرد و آنهم در افغانستان و مهره گزیده شده هم کرزی.

آري عزيزم!

   كاخ رنگيني برايت ساخته ام سقف اش از اركيده هاي زينتي و ستونهايش از كاج هاي بلند و كاكتوس هاي زيبا، ديوارهايش را از خروسي هاي مخملين وپله هايش را از ساقه هاي ضخيم وپيرشمعداني، ازآلاله هاي رنگين چلچراغ برفراز ديوارهاي پهن و بلندش آويخته ام وازنيلوفرهاي آبي فرش برسطح اش هموار، دروازه هايش را كه ازدوردست ها جلوه نمايي ميكند ازلادن ها وشمبليله هاي زرد واطراف كاخ ات راازدرختان ارغوان ديوار نموده ام، درگوشه اطاق خوابت كه ازگلبرگ هاي آفتابگردان برايش پرده هاي حريرآويخته ام تختي را ازتنه نارون گذاشته وبرآن بالش ازنرگس ودوشك ازاطلسي و ميخك پهن نموده ام.

   آئينه تمام نمايت را ازگل سوره انتخاب كرده ولباست را ازبنفش زرد وآبي دوخته ام و براي دوخت آن ازتارچه هاي سو‍ژا استفاده نموده ام.

   ميداني چرا؟

   آري...!

   آریِ جانم!

   اينكه سقف كاخ ات را ازاركيده هاي زينتي ساخته ام خواستم كه اركيده ها بدانند تنها ساقه هاي زيبايشان نيست كه با همه زيبايي ها طبيعت همسوي دارند بلكه آن ساق هاي بلورين و زيباي توميتوان با همه زيبايي هاي خويش خجلت آور آن بلند پروازي هاي اركيده ها باشند و كاج هاي بلند وكاكتوس هاي زيباي كه در بين كاخ ات جلوه نمايي ميكند بدانند كه تنها بلندي وزيبايشان نيست كه همه ريكارد هاي بلندترين ها را دردنياي هستي طبعي بشكنند بلكه آن قدبلند، چشمان جادوئي، سينه فراخ ومژگان سياه تو ميتواند شكننده اي همه ريكارد هاي بلند وزيباي طبعي دنياي هستي باشد.

   گفتم از خروسي هاي مخملين براي ساختار ديوارهاي كاخ ات استفاده نموده ام ميداني چرا؟

بلي!

   براي اينكه رنگ سرخ و سوزنده اي آن بتواندتراازچشم بد حسودانت به دورنگهدارد. گفتم كه پله هاي كاخت را ازساقه هاي ضخيم وپيرشمعداني ساخته ام براي اينكه جوانه هاي شمعداني با همه شوخ مزاجي هايشان نتوانند ساق هاي بلورين تراجزمن لمس كنند.

راستي فراموشم نشود كه گفتم: ازآلاله هاي رنگين چلچراغي برفرازديوارهاي پهن وبلند كاخ ات آويخته ام چون رنگ هاي مختلف آلاله ها ميتواند نمايانگر همه مهر ورزي هاي من نسبت به عشق توباشد وفرش را كه از نيلوفرهاي آبي برسطح اش هموار نموده ام نشان دهنده اي پاك دلي من نسبت به جسم شفاف و بلورين تست.

   خواهي پرسيد كه چرا دروازه هاي كاخ ام را از لادن ها وشمبليله هاي زرد كه رنگ آن نمايانگردوري من و تست ساخته اي؟

   بايد بگويم كه رنگ زرد آن ها ميتوانند ترا ازهمه آنهايي كه ميخواهند با زيبايي تو برابري كنند به دورنگهداردودرختان ارغوان راكه اطراف كاخ ات راديوارنموده ام در عالم تنهايي ترا به ياد روزهاي با همي مان اندازد.

   اينكه پرده هاي حريررا ازگلبرگ هاي آفتابگردان به پنچره هاي اطاق خوابت آويخته ام خواستم كه مبادا نوربيگانه اي خورشيد بدون درنگ داخل اطاق ات گردد وآن جسم مرمرين ترا كه خالق اش براي من ارزاني داشته است بنگرد وازدرخشش آن خجلت آورگرديده به بهانه اينكه خورشيد ديگري بروي زمين نمانان گشته است غروب ابدي خود را اعلام دارد  راستي نميپرسي چرا ازتنه نارون تخت خواب ازنرگس بالش وازاطلس و ميخك  دوشك برايت ساخته ام؟

بگذار تا اينكه تو بپرسي من برايت تعريف كنم:

   نارون ميخواست با آن برگهاي چتر مانند خويش سايه باني براي حريفان توگردد خواستم براي هميش به قدم هاي توخميده باشد و توباكمال غروربالاي آن بخوابي.

نرگس هم به عطرخويش مينازيداما ندانسته بود كه نگهت گيسوان پريشان توآنقدردرشهرعشق رويايي من پرآوازه گشته كه تنها ميتواند نرگس ها با آن عطرگواراي خويش بالش اش باشد وبس واطلس وميخك تنها ميتوانستند دوشكي براي خوابيدن ات باشند نه اينكه براي جلوه نمايي با توهمسويي نمايند.

   هرگلي راكه خواستم برايت آئينه بسازم تاب خيره شدن ترا به خود نداشت جزسوري آن هم از داشتن رنگ سرخ خود كه فقط براي برداشتن نظر بد براي خوبان چون تو هست گرديده است. 

  راستي مايوس ام كه چرا از من دوري ميجويي؟

چرابامن نامهربان هستي؟

وچرا...؟!

   از اين رو لباس هايت راازبنفش زرد وآبي دوخته ام چون رنگ زرد آن ميتواند دوري من وترا حكايت كند و رنگ آبي آن پاك دلي وپاك دامني مرا نسبت به عشق ات.

سوژا با آن قامت افراشته وپيچك هاي پيچ پيچ خود مغرورانه جلوه نمائي بين باغچه را ازآن خود گردانيده بود بدين خاطر فقط ازتارچه هايش براي دوخت لباست استفاده نموده تابداند كه فقط تارچه هايش ميتواند براي عشق من و لباس توبه كار برود.

پس بيا!

بيا!

  اين تو  اين عشق من و اين هم كاخ رنگيني كه برايت ساخته ام تا بداني كه دوري گزيني از عشق چقدرگران تمام خواهد شد براي عاشقان چون من اگركاخ ات كه همه ازگل هاي زينتي زيبا ومغرورساخته ام تا ابد جاويدان ماند بدان كه توهم با آن تن شفاف و مرمرين خويش تا ابد باقي خواهي ماند وگرنه مثل اين كاخ گلي پژمرده وزرد خواهي گشت تن ات چون برگ هاي پرطراوت گل پامال هوس هاي پائيزعمرت خواهد شد وخودت درباغچه هاي ياس زنده گي سرگردان.

...و بالاخره آن جسم شفاف و نازك ، موهاي دراز، دستان سپيد ونرم و...ات تعمه خاك خواهد گشت وتنها عشق من جاويدان خواهدماند.

حاجتي

خزان 1384

   واژه اسلام در فرهنگها خاصتاً فرهنگ فارسی دری به معنای تسلیم شدن و سر نهادن آمده است. یعنی دین اسلام که هدف از نوشتار این سطورهم همان است به معنای سرنهادن و تسلیم شدن به ذات یکتا و بی همتا است که حضرت محمد مصطفی(ص) در حدود سال 611 میلادی آنرا بنیان گذاشته است و تا حدود یک دهه قبل از امروز تعداد مسلمانهای را به 450 میلیون تن نخمین زده اند در حالی که بیشتر از آن است.

   دین اسلام پیروان زیادی را نسبت به سایر ادیان دارا بوده وتحقیقات جدید سالهای 2005 الی 2007 میلادی اسلام شناسان نشان میدهد که هر روزه به تعداد مسلمانها (پیروان دین اسلام) با پیوستن پیروان ادیان دیگر افزوده میگردد که این یکی از مسایل است، که امروز بر برحق بودن دین مقدس اسلام همه سرنهاده اند و کامل بودن آنرا ثابت میسازد. ولی دشمنان این دین برحق هرگز نخواسته اند که این حقیقت را افشا نمایند ویا اینکه هر کسی از مسلمان اگر خواسته اند بعضی از حقایق را افشا نمایند یا سر بریده شدند و یا هم در زندان های ساخته غربیان جان های عزیز شانرا برای پابرجایی دین شان از دست داده اند که میتوان از عالمان و اسلام شناسان بزرگ چون سیدقطب، حسن البناء، مولانا مودودی و... از پیشتازان نهضت های اسلامی قرن 20 نامبرد و این حقیقت ها همه بر میگردد بر آنکه دست شانده گان دشمنان اسلام در مسند های قدرت های سیاسی و اقتصادی جهان تکیه زده اند و دست های پلید شان آلوده به خون هزاران هزار مسلمان است که برای دین و مذهب خویش به مبارزه ایستادند و جان باختند.

   امروز متاسفانه وقتی بخواهیم از اسلام صحبت نمایم تصاویری مختلفی از آن برای ما نمایش داده میشود مثل قتل، سربریدن، انتحار، انفجار، دزدی، رهزنی، فاحشه گری های سیاسی و اجتماعی و... دهها موارد دیگر مثل اینها در حالی که اگر اسلام عزیز درست مطالعه گردد و در عنق و ژرفنای آن همه متوجه شوند واضع میگردد که اسلام مخالف همه اینها بوده و مرتکبین آن غیر مسلمان و رانده شده ی دین اسلام است.

عید بر عاشقان مبارکباد

عاشقان عید تان مبارکباد 

   از عید قربان همواره به عنوان عید پیروزی وظیفه بر غریزه و اوج تجلی شکوفایی روح ایثار یاد می شود و همین که غریزه بر ابراهیم خلیل غلبه کرد و گفت: اسماعیل(ع)  را ذبح نکن خود نمونه ی از ایثار ابراهیم بود که از غریزه رو گردانید و بر فرمان خدا(ج) اسماعیل را قربان کرد که بی شک چنین باد مردان خدا.

    کشتن حیوان در مراسم قربانی اشاره به کشتن نفس سرکش است و مرد خداشناس با شمشیر برنده عقل و ایمان باید حیوان نفس را که به طور دائم وی را به کارهای زشت وا می دارد مقتول سازد و خانه دل را از لوث نفس حرام پاک گردانیده آنرا در راه حق و پیشگاهی محبوب قربانی کند و حج اکبر نماید و اگر نفس و خواهشاتش کشته نشوند و آرام نگیرند هرگاه تمام نعمتها و ثروتهای دنیوی در اختیارش باشد و زمین و آسمان را ببلعد باز هم سیر نمی شود.

   در روایتی آمده است که اولین قطره خون قربانی که ریخت، خداوند گناهان صاحبش را می بخشد، اوقاتی که به خاطر تولد نوزاد یا ورود مسافر یا دفع بلا، گوسفند ذبح می شود، در روح و روان اهل خانه شور و نشاطی پدید می آید که قربانی در عید قربان نیز از جمع آن است و این جلوه ی زیبایی است از ایثار و فدا کاری دسته جمعی اهل خانه.

ولی شرایط را که قربانی برای ما میاموزد:

   خداوند متعال میفرماید: "از گوشت‌هایی که قربانی می کنید هم خودتان میل نمائید و هم به قانع و معتر بدهید" که در این جا قانع فقیری را گویند که به آنچه می گیرد قانع است و معتر فقیری است که علاوه بر تقاضای کمک اعتراض هم می کند.این نشان دهنده ی بینش وسیع اسلام عزیز است که سفارش می نماید که در تقسیم گوشت قربانی و اطعام، پای بند تملق یا دعا و تواضع فقیر نباشید؛ او را سیر کنید، گرچه با شنیدن زخم زبان باشد. ولی امروز چنین نیست قربانی تنها برای دوستان و هم قطاران است و بس که فرد مسلمان نباید از فرمان خدا سرباز زند.

   هدف اصلی در قربانی رسیدن به مقام عالی تقوا است. چنانچه زائران خانه خدا به هنگام توقف در منی ذبح می کنند، گوشت یا خون آنها به خدا نمی رسد، بلکه هدف از قربانی، شکوفا شدن روح ایثار و نشان دادن میزان عشق و قرب به خدا و تقوا است.

تحفه درویش...

برای دوست!

 عید قربان قربانی کردن نفس هایس در پیشگاهی خداوند بزرگ.

عزیزانم! از اینکه دیر باد آمدم معذورم دارید.

گلویم را بغض گرفته و دلم میترکد ولی زبان گویایم را میخواهند ببرند...

-ودیگر هیچ فقط سه نقطه

بجای اینکه صفحه وبلاکم سبز بماند این سپید گونه ی را که در پائیز ۸۴ بروی صفحه کاغذ ریخته بودم و از دیر زمانی کاغذ مچاله شده را از گوشه ی آرشیفم دریافتم در اینجا میگزارم امید کمی هایش را نادیده بگیرید چرا که من تنها راه روی راهی هستم که از نیمه برگشتم و هرگز به جاده شعر و شاعری گام های بلند نگذاشتم.

و اینهم سپید گونه

دیگر برای من

دیگر برای خود

دیگر برای هیچکسی-

غزل عشق را مخوان

دیگر به حال من

دیگر به حال خود

دیگر به حالی هیچکسی-

اشک غم مریز

بگذار در کناره ی عشقت غزل شوم

بگذار با طلعه ی مهرت طلوع شوم

با دست های کوته-

با چشمهای آبی

با آن قد میانه و زلف دراز تو

لختی* درنگ نمایم و محتوا شوم

راستی ناگفته نماند که این سپیدگونه مرا به یاد روز های می اندازد که تنها آقای ذ ف برادر و دوست خوبم بود و یگانه کسی که مرا خامه گرفتن را آموخت ولی امروز نسبت بعضی از مشکلات و سنگ اندازی های دیگران در حالتی قرار داریم که جز از سلام کلام دیگر نداریم امیدوارم همه یکدیگر را درک نمایم.

* لختی: اندکی یا کمی

  سلام دوستان خوبم!

شاید شما ار حادثه وحشیانه جمعه شب در مربوطات ولایت بلخ از طریق رسانه ها در جریان باشید. من خواستم اینک با نشر این گزارش گونه جدید خواستم آن حادثه را به گونه واضع بیان دارم

 شب شنبه مورخ 19/20 میزان سال جاری(1387) فضای مملو از صلح و صفا ولایت بلخ را غرش چرخ بالهای هولناک نیروهای ایتلاف بین المللی مستقر در افغانستان فراه گرفت که روحیه اکثر ساکنین این ولایت (آستان) را مغشوش ساخت.

   صدای وحشتناک این چرخ بالهای که ظاهراً به شش تا هفت  فروند میرسید همه مردم را به تشویش و هیجان انداخته بود. من که  در این موارد اکثراً کنجکاو میباشم شاید به بیشتر از ده شماره تلیفون همراه تعداد از مسوولین به خصوص قوماندانی امنیه ولایت بلخ  که شناسایی دارم زنگ کشیدم که همه بیخبر و جالبتر از آن اینکه همه متعجب و حیرت زده بودند.

   همه مردم ولایت بلخ بخصوص شهر مزارشریف شب را به همین چرت و فکر صبح کردند که در پی این همه پرواز های ناگهانی چه میتواند باشد، من به این فکر بودم که شاید در شمال نیز کدام هرج مرج بوده باشد که تا حال پنهان نگهداشته شده است و یا هم شاید کدام حمله ناگهانی از مناطق که گمان میرفت صورت گرفته باشد که نیروهای ایتلاف و ناتو در افغانستان را مجبور به این محاربه نظامی کرده است و یا هم کدام حمله نظامی بالایی مقر قوماندانی ایساف و پی آر تی در شمال صورت گرفته است، خوب به همین قسم تعداد از دوستانم با من تماس گرفتند که همه از این شایات سخن میگفتند. یکی از دوستاتم که در  اینجا نامش را جمشید میگذارم صبح وقت هنگامی که به سوی وظیفه ام میرفتم برایم گفت که امشب بالایی منزل مسکونی جنرال عطا محمد نور والی ولایت بلخ حمله مسلحانه از سوی نیرو های خارجی صورت گرفته است که در نتیجه شماری از محافظین والی بلخ را با خود برده اند و تا دم دم صبح خانه والی بلخ در محاصره آنها قرار داشته است. برایم جالب و تکان دهنده بود که چطورمیشود چنین کاری انجام شود در حالی که والی بلخ خود اولین گامبردار صلح و صفا در افغانستان و اولین کسی که در راه تسلیم دهی اسحله خویش به پروگرامهای جمعاوری اسلحه در افغانستان بوده و اولین شخصی که در راه مبارزه با مواد مخدر گامبرداشته و ولایت بلخ نخستین ولایت  موفق در نابودی مواد مخدر میباشد چنین کاری صورت بگیرد واقعاً تکان دهنده بود. راستش بدون کدام مکس به نزدیکترین پوسته امنیتی که مربوط حوزه پنجم پولیس بود رفتم که از تصادف نیک یکی از رفقای بسیار خوبم (نجیب جان) در آن پوسته نشسته و مسوولیت پیره و پیره داری را به عهده دارد، بعد از احوال پرسی از جریان شب گذشته پرسیدم که وی با یک آهی درد ناک گفت چه کنیم برادر حالی ما و وطن ما در دست امریکاست و ما نمیتوانیم از خانه و ناموس خویش دفاع نمایم وی حادثه شب گذشته ره به نقل از مسوولین خویش چنین بیان کرد:

   شب که گذشت به تعداد هشت فروند چرخبالهای امریکایی وارد حریم مقدس بلخ گردیده و به روستای خان آباد واقع ولسوالی چهاربولت در قسمت غربی شهر مزارشریف رفته و تعداد از کسانی که ظاهراً وابسته به گروه های طالبان بودند حمله برده و آنها را کشته اند.

   از همان ساعت مطمین شدم که سخنهای دوستم جمشید دروغ بیش نبوده است. ساعتی نگذشته بود که خوشبختانه صدای والی بلخ بلند شد و وی طی نشست خبری اظهار داشت که ساعت هفت شب گذشته به تعداد چهار فروند چرخبالهای نیرو های ایتلاف بین المللی در روستای خان آباد ولسوالی چهاربولت به زمین نشسته و شماره از خانه های مردم آن روستا را به محاصره درآورده و دروازه ها و کلکین های آن خانه ها را سکشتانده و اموال آنها حتی لباسهای زنانه را پاشان نموده اند و تعدادی از جوانان و کهنسالان را نیز لت و کوپ نموده اند. در همین حال تصاویر برخی از رسانه های نشان میداد که مردی کهنسالی که سنش به بیشتر از هشتاد سال میرسید از قسمت سر جراحت برداشته بود.

   والی بلخ در ای نشست خبری خویش گفت که به تعداد هشت منزل مسکونی تلاشی شده و حتی تعداد از طوق ها و گوشواره های طلا زنانه نیز در این عملیات مفقود شده است. وی این عمل را مربوط به قطعه 303 تازه تشکیل وزارت داخله افغانستان خواند که در پهلوی نیرو های داخلی نیروهای ویژه انگلستانی مبارزه با مواد مخدر نیز شامل اند. والی بلخ نیروهای ویژه آلمانی را که مسوولیت تامین امنیت حریم هوایی شمال را دارند متهم کرده افزود نزد ما این نیرو ها نیز مسول اند که چرا در صورتیکه که از این عملیات خبر نداشتند دست به عمل متقابل نزدند و اجازه نشست برای این نیرو ها را داده اند.

   این در حالی است که والی بلخ طی سخنرانی خویش در روز بین المللی صلح در شهر مزارشریف هشدار داده بود که اگر وضعیت بدین منوال ( انکشاف نا متوازن بین ولایات افغانستان و...) پیش برود تا یک سال آینده دامن شمال را نیز تروریزم فراتر از جنوب افغانستان خواهد گرفت.

   همچنان والی بلخ در سفری که چندی پیش به ایالات متحده امریکا داشت اظهار داشته بود که باید تمامی عملیات و پلان های نظامی این نیرو ها در هماهنگی ارگانهای امنیتی و نظامی افغانستان پیشبرود در غیر آن هیچگاهی این نیرو ها حتی با پشتبانی بیشتر از کشور های جهان موفق نخواهد بود.

   والی بلخ این عمل را یک عمل وحشیانه خواند و گفت که چنین عملیات میتواند برای خریداری مخالفین بیشتر دولت درصفوف آنها مفید واقع شود و به تعداد آنها بیافزاید.  

   همچنان والی ولایت بلخ گفت که در صورت چنین عملیات غیر منتظره و بدون هماهنگی با سایر نهاد های امنیتی داخلی صورت پذیرد ایشان به مردم هدایت خواهند  داد که به دفاع از خویش و ناموس خویش به پا ایستند و با سنگ و چوپ این نیرو های متجاوز را از منطقه عقب برانند و از پا در آورند.

   با استناد به سخنان والی ولایت بلخ باید گفت که اگر قطعه 303 مبارزه با مواد مخدر وزارت داخله افغانستان چنین عمل را انجام داده است آیا بدون کدام امری از سوی رئیس جمهور که همزمان سرقوماندان اعلی جمهوری اسلامی افغانستان را به عهده دارد انجام پذیرفته یا خیر؟ اگر چنین باشد پس نقش سرقوماندان اعلی جمهوری اسلامی افغانستان چیست؟ که حتی ارگانی که جزی از نهاد معتبر امنیتی داخلی افغانستان باشد بدون اطلاع به مقام عالی خود دست به چنین عملیات میزنند.

   من نه تنها به عنوان یک جوان بلخی بلکه به عنوان فرزند برومند افغانستان این چنین عملیات را شدیداً نکوهش نموده و از مردم خاصتاً جوانان که سرنوشت حال و آینده افغانستان را در دست دارند میخواهم که به پا ایسنتد و از مادر خویش که عمریست ما را در آغوش تکه تکه و زخمی خویش گرفته دفاع نمایند و این کرگسان و لاش خوران امریکایی و متحدینش را از پا درآورند تا باشد مثل ابر قدرت دیروز روسیه کبیر درس عبرت گیرند و دیگر در سرزمین شیر مردان و دلیران پا نگذارند.

   اگر بنویسم شاید به دهها صفحه بیانجامد و شاید هم دور از حوصله خواننده گان عزیز باشد پس با این بیت معتبر انقلابی که زمانی شعار مبارزه اکثر احزاب چپی و راستی در افغانستان بوده تحریرم را خاتمه میبخشم

به هم یگانه شوید ای عقاب های غیور

که کرگسان پی تاراج تان یگانه شدند

زنده باد افغانستان، پاینده باد مردم افغانستان و سرسبز باد راه نیکمردان مبارز این سرزمین همیشه بیدار ومردمان غیور و با شهامت افغانستان

با صمیمیت

شب21 /07 /1387

مزارشریف - بلخ

عید بر همه مبارک باد

دوستان خوبم!

شاید این بار چهارم است که این مطلب را مینویسم ولی نمیدانم چرا درج صفحه اصلی نمیشود به هر حال این بار هم امتحان میکنم.

 زنده گی با همه زشتی هایش زیباست اگر ما زیبا پنداریم.

روز میگذرد و روز ها میگذرد و دیگر بر نمیگردد ولی خاطره های تلخ و شیرین است که به جا میماند.

در آمد آمد روز های عید قرار داریم شاید فردا و شاید هم پس فردا عید است، عیدی که آگنده با خشونت است و خون، عیدی که نه بر من خوش آیند است و نه به هیچ افغانی دیگری که حس همدیگر پذیری دارند شاید این مطلب را که مینویسم نسبتاً جنجال بر انگیز باشد ولی راستش میخواهم که دیگران نیز آگاه شوند از آنچه که در چند روز اخیر در دانشگاه بلخ میگذرد.

دانشگاه بلخ در این روز ها شاید تشنجهای زبانی و نژادی است که متاسفانه باعث مجروح شدن بیشتر از شصت تن از دانشجویان گردیده است و این از آنجای منشه مگیرد که در روز بین المللی صلح در بلخ تعداد از افراد وابسته به یک جریان خاص تک ملیتی (افغان ملت) جمع از تصاویر مردی را بنام پاچا خان(خان عبدالغفار خان) در در و دیوار دانشگاه بلخ نصب مینمایند و با دادن شعار های زنده باد مرد صلح و سال 2010 باید بنام این شخص مسما گردد باعث ارج مرج در داخل و بیرون دانشگاه میشوند، تعدادی با پاره نمودند این تصاویر که به شکل پوستر ها آماده شده بود این ارج مرج را وسعت میبخشند و تعدادی هم با پشتبانی از این مرد خشونت را دامن میزنند و باعث میشوند که یکبار دیکر موضوع عبداکریم خرم که ژورنالست موفق و سابقه دار رادیو تلویزیون افغانستان (عبدالبصیر بابی) را به جرم استفاده از واژه دانشگاه از وظیفه اش بر کنار کرده بود دامن زده و مشاجرات لفظی بر سر واژه های پوهنتون و دانشگاه بلند شود.

تعدادی از دانشجویان تصمیم بر آن میگیرند که لوحه را بسازند که در آن واژه دانشگاه بکار برود و در پس منظر آن تصویر از مولانای بزرک درج گردد که چنین کردند. ابتدا یک تعداد از افراد پولیس در محل تظاهرات با دانشجویان همکار میشوند و همان لوحه که واژه فارسی دری بکار رفته و پس منظرش تصویر مولانا جلال الدین محمد بلخی است را به همکاری دانشجویان بر فراز در ورودی دانشگاه بلند میسازند ولی بعد یک گروپ دیگر از پولیس به امر مقامات ذیدخل دو باره لوحه بلند شده را سرنگون و جایش را همان لوحه قبلی که واژه پوهنتون از قبل درج بود بلند میسازند که این عمل باعث میگردد که دانشجویان خشم خود را فرو نشانده نتوانند و دست به یک سلسله اقدامات بزنند و به دفاع از زبان و نژاد خویش بر پا خیزند ولی پولیس هم بی جواب نمانده و دانشجویان را مورد ضرب و شتم قرار میدهند که باعث میشود دانشجویان هم به عمل متقابل پرداند و با پولیس در گیر شوند ولی با تاسف که یکی دو تفر از استفاده جویان در بین دانشجویان میپیوندد (خودم شاید بودم) و به سوی پولیس که ظاهراً بخاطر تامین امنیت دانشگاه و خوابگاه دانشجویان آماده گی میگرفت با تفنگچه های نوع مکارف و سلاح های خود ساخته نوع فارسنگ که در بین جوانان افغانستان در شش سال پیش رایج بود شلیک نمایند و پولیس هم به خوابگاه یورش برده و حتی کامپیوتر های لب تاتپ، مبایل ها، پول و اموال کار آمد را به یغما ببرند خودم شاید بودم که به تعداد بیشتر از پنجاه سیت مبایل (تلفن همراه) مفقود شده بود ولی پولیس به تعداد سه الی چهار سیت را به رئیس دانشگاه تحویل داد.

تعداد از دانشجویان که مربوط میشدند به یکی از دو جناح در گیر به خانه های یک تعداد از استادان از جمله خانه مسکونی حبیب الله حبیب رئیس دانشگاه بروند و شیشه های آنرا بشکنند.

ظاهراً در گیری بین دانشجویان وابسته به حزب افغان ملت و ستمی های قبلی قلم داد شده ولی مطمیناً در قضیه افراد دیگری که وابسته گی به شبکه استخاراتی پاکستان و ایران داشتند بودند و حتی از داخل شورای ملی افغانستان دست درازی میکردند.

من به عنوان یک جوان افغان اولاً مخالف هرگونه گرایش های قومی و نژادی هستم و دوم اینکه به هیچ کسی اجازه نمیدهم که از نام پاک افغانستان عزیز استفاده نمایند و افراد را مطرح و بخاطر به قدرت رسیدن یک ملیت خاص تشنج خلق نمایند.

ای کاش خان عبدالغفار خان مردی از افغانستان میبود و افتخار افغان بودن را میداشت ولا که من به عنوان یک جوان شاید اولین کسی میبودم که رای موافق خود را بخاطر مرد صلح بودنش میدادم در حالی که از افغانستان نیست و سالها بخاطر یک قوم و نژاد مشخص با سایر اقوام جنگیده و تنها و تنها پشتونستان واحد را که در آن حق سایر ملیت ها و اقوام افغانستان پامال میشد مبارزه نموده مخالفت خود را اعلام میدارم و باز میخواهم بگویم که ای کاش یک برادر قندهاری و یا هلمندی و یا هر شخصی دیگر که وابسته باشد به قوم پشتون افغانستان که در حقیقت همه ما از افغانستان هستیم به عنوان مرد صلح مطرح شود رای موافق خود را میدهم.

 نمیخواهم در این روز های خجسته عید شما را هم مصروف خواندن این جملات پراگنده نمایم ولی میخواهم با شعار زنده باد افغاستان عزیز همدردی خویش را با قربانیان حادثات اخیر کشورم که در حملات ترورستی و یا هم در حملات بزدلانه قوا های آیساف و ناتو و یا ائتلاف کشته و یا مجروح شده اند ابراز میدارم.

... و اینک با چند فردی از غزل مولانای بزرگ عید را به کافه ملت مسلمان جهان به خصوص ملت کشور خودم افغانستان که افتخار زیستنم را دارم تبریک و تهنیت میگویم.

عید بر عاشقان مبارک باد

عاشقان! عیدتان مبارک باد

عید بوی زجان ما دارد

بر من و بر فلان مبارک باد

عید آمد به کف نشان وصال

بر زمین و زمان مبارک باد

با صمیمیت

نخست عرض سلام و احترام دارم خدمت همه ی شما ورجاوندان و خبره گان

هجدهم سنبله که مصادف است با هفتمین سالگشت شهادت بزرگ مرد از تبار بهشت مسعود (رح) را برای همه هموطنانم خاصتاً آنانی که راه رو راه سبز آن بزرگ مرد اند تسلیت عرض میدارم.

دوستان خوبم!

از اینکه در مسافرتم و دسترسی کامل به انترنت ندارم پوزش مرا پذیرا باشید.

شاید سفری هم در همین چند روز به ولایت پنجشیر داشته باشم و  حضور یابم به زیارت قهرمان ملی افغانستان، وعده میدهم با صفحات خاطرات و تصاویر ویژه از زیارت و نزدیکان مسعود قهرمان در خدمت قرار خواهم گرفت.

اگر زنده گی مجال بدهد 

دير بود نيامده بودم چكار كنم مشغوليت هايم آنقدر زياد است كه گاهي خودم را نيز فراموش ميكنم.

راستي فكر نكنيد كه شما را فراموش كردم بلكه هميشه بياد شما هستم دوستان عزيزم

سپيد گونه هاي جديدم را كه در دست داريد خالي از كمي ها و كاستي ها نيست اميد با نظريات خويش مرا مرا سازنده باشيد.

بسترم امشب تهی از مهر تو است

و خوابگاهم-

سرد

کلبه ام ویران و فانوسم خموش

اندرون کلبه ام بار گران

ای حرارت بخش بزم دیگران؟

امشب ات با من بمان

تا بدانی ِ که عشق اين است و بس

***

ترا به نزدیک ترین ستاره ی وصلت خواهم برد

وبرايت

نغمه های عشق-

خواهم خواند

سرپایت را غرق بوسه خواهم کرد

و با لبان خویش

همسفر خواهم شد

بهار در رویا

دختری بود از قبیله عشق

دختی از شهرستان خاطره ها

دختی از دهكده ي سبز امید ها

"آشنای پیر جنگلها"ی خشک

بر سر از ابر حریر چادری

برخ از لاله ي صحرا، حجاب

سبزه ها بر قدمش برخاستند

و زمین-

مخمل سبز شقایق ها را

بر تن خسته و رنجور خویش پیچيد

***

تک درختی که ز اندوه مدام پائیز

بود بی برگ و بار

ولی استوار

شد سبز همچو فصل رویا ها

***

و من و بستر من-

گرم عشق بودیم از سردی فصل

بی خبر...

فصل رویایی ما پائیز بود

آنشب هم-

پائیز

که بهار را به خواب میدیدیم

دخترک از پس پنجره های بسته

به چمن می نگریست

و به سبزستان جنگل

خیره می گشت

ناگهان پله های بسته پنجره را

باد در هم کوفت

وقطره های باران

شیشه های مات و در هم خورده را

شتشو میداد

تا که من بر خواستم

هنوز پائیز بود

ودخترک امید

و بهارهم –

رویا...

و اين هم دو غزل از جناب پيشواي طريقت و اهل عبادت خليفه صاحب حاجت خان جد بزرگوارم كه بيشتر از شش دهه پيش به رحمت حق پيوستند.

روحشان شاد و راه شان سبز

ناگفته نبايد گذاشت كه مجموعه از تصانيف اين بزرگمرد بهشتي همراه با سوانح مكمل شان عنقريب به توفيق ايزدمنان چاپ و به دسترس علاقه مندان قرار خواهد گرفت.

از خانه برون آنمة كاشـــــــــــانه برآمد        

 شاهانه صفت مست زمي خانه برآمد

از شعله حسنش به كليسـا زده آتش        

هندو ز در ديـــــــــــــــر چو ديوانه برآمد

آن گنج نهـــــــــاني شده پيدا بدل من       

 از كان گـــــــــهر چون در يگدانه برآمد

يك نيم نگــــــــــاه كرد بسر زاهد عابد

هر دو در صومعه مستــــــــــــانه برآمد

حاجت بخيــــــــــال رخ آنماه درخشان

از عشق كمر بست چو مـــردانه برآمد

از قرص جمــــــــــال تو قمر با دهد باج

از لعل نگار تو گــــــــ‌‌‌‌ـــهر با تو دهد باج

رضوان پري با همــــــه سردار و اميران

سر در قــــــــدم تو بنهند با تو دهد تاج

گلهـــــــا بچمن منتظر روي تو هستند

از شبنم روي تو گريبـــــــــان بدرد كاج

از عنبر موي تو رسد بر سر مرغــــــان

مستـــــــــانه بفتند بتو سربدهد ساج

گر رنجه كني بر در كاشانه حــــــاجت

در پيش قدومت سر خود را بكنـــد پاچ          

اميد اين دو سپيد گونه جديدم را با همه كاستي هايش بپذيريد.

تمام شعر هايم را

براي عشق چند روزت سرودم

تمام خنده هايم را

بروي گريه گل ها بديدم

به حرف هايم باور كن

بيا بنگر-

كلبه ي عاشقت را

تماشاه كن-

چسان اشك ميريزند

ديوار ها

سقف

وحتي... ديوان شعرم

                                  ثور ۸۷ مزار شريف

خاتوني شعرم!

از كدامين قبيله ي دور دست آمدي؟

كه به شعرم-

سرود عشق بخشيدي

بگو!

تو از كدامين دهكده ي مهر شتافتي كه مرا؟

با مهر رخشنده رويان آشنا كردي-

بگو!

اي مغرور زيبايي

اي سياه چشمي كز چشم ترت

دانه هاي نقره مانند را برچينم هنوز

تواز كدامين باغچه سبز؟

وز كدامين ساحل دريا؟

از كنار كدامين رود سرگردان وحشي

بدين جا آمده يي؟

كه برايم نغمه هاي عشق ميخواني-

بگو!

تو اي طراوت جنگل

تو اي درياچه آرام

تو اي آئينه رويا

تو اي معني همه چيز

                      جوزاي ۷۸ مزار شريف

به مناسبت حادثهء خونین بامداد دو شنبه ۱۷ سرطان ۱۳۸۷ شهر کابل

از طریق این دریچه شهادت مظلومانهء مردم بی گناه کابل را در حادثهء خونین صبح امروز به مردم و خانواده های شهدا تسلیت عرض میکنم و خودم را شریک غم خانواده های شهدای گرامی میدانم.

انا لله و انا علیه راجعون

   ترا به ظلمت نا پايدار

           سوگند ميدهم

كه تا ابد

كنار من بمان

چون با بودن تو، بودن رويا حتميست

قبل از اينكه بنويسم كه راحله يار چه سروده است ميخواهم بگويم كه وافعاً با اشعار خانم راحله يار علاقه زياد دارم و با كمال ميل ميخوانم و به خود ميبالم كه من هم از خوانندگان اشعار راحله يار هستم.

خطاب به او ميگويم هميشه سبز باشي و مطمينم كه در قطار بهترين شاعران زن دنيا جاويدان ميماني!

تو آبي آبشار را ميماني

لبخند گل انار را ميمـــــــــاني

هنگامه ي با طراوت بــــــــــــــاراني

مهتاب شب بهار را ميمـــــــــــــــــــاني

***

اي كاش فضـــــــــــــــاي راز گفتن باشد

دست تو به دست من به گلشن باشد

آن شب دلم آنچه خواست انديشه مكن

بگذار كه اختيـــــــــــــــــــار با من باشد

***

بر خيز و سرود زندگـــــــــاني بفرست

پروانه ي وصل و كــــــــامراني بفرست

امشب نفسم گرفته شهر تو كجاست

يكبار ديگر به من نشـــــــــاني بفرست

***

بر خيز و بهــــــــــــــار ارغواني بفرست

در من بدم و شور جــــــــواني بفرست

بـــا گفتن حرف"دوستت دارم" خويش

يك چشمه ي آب زندگـــــاني بفرست

  (اين داستان كه هر چند نا متوازن است برنده ي سپاس نامه و تحفه از طرف انجمن نويسنده گان بلخ در كانكور ادبي ۵۶۸۷ مين جشن بهار آريايي در بلخ ميباشد) 

                               زمستان۱۳۸۴

کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت

شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

(مولانا جلال الدین محمد بلخی)

نهضت دانشجویی در افغانستان

   اختللاف نظر ها بر سر تاریخ شکلگیری نهضت دانشجویی درافغانستان هنوز هم وجود دارد ولی با یقین کامل باید گفت که شکلگیری و نخستین فعالیت های سیاسی و اجتماعی نهضت دانشجویی که بعد ها به رستاخیز اسلامی مبدل گشت درست پنج دهه قبل از امروز یعنی در سال 1336 خورشیدی توسط استاد شهید غلام محمد نیازی طرح ریزی و به اجرا گذاشته شد است.

   قبل از اینکه به چگونگی شکلگیری نهضت دانشجویی یا رستاخیز اسلامی بپردازیم باید دانست که استاد شهید نیازی یکی از چهره های مطرح اسلامی و سیاسی در جهان است که اکثر رهبران اسلامی امروز جهان به خصوص رهبران اسلامی افغانستان از مکتب مبارزاتی وی پیروی میکنند.

   زادگاه استاد شهید را شلگر یکی از مناطق استان غزنی خوانده اند و دوران تعلیمات ابتدائی اش را نیز همانجا، استاد بعد از فراگیری تعلیمات اسلامی در مدرسه ابو حنیفه کابل در جمع از شاگردان ممتاز آن مدرسه عازم کشور دوست و برادر مصر میگردد و در دانشگاه الازهر در بخش اصول دین به فراگیری تحصیلات عالی اسلامی میپردازد، استاد شهید همزمان با کسب  درس و تعلیم با جماعت اخوان المسلمین که یکی از احزاب برجسته اسلامی میباشد آشنائی پیدا میکند و تمامی اهداف و استراتیژی های مبارزات بعدی خود را در افغانستان با الهام از جماعت اخوان المسلمین مصر بیان میدارد که بعد ها همه اهداف نیک و والای استاد شهید گسترش پیدا کرده و باعث حرکت های منظم سیاسی اسلامی میگردد.

   تعدادی بدین باورند که در نخستین فعالیت های نهضت اسلامی (نهضت دانشجویی) برهان الدین ربانی، عبدالرسول سیاف ( عبدالرب رسول سیاف) و گلبدین حکمتیار کسانی بودند که در سال 1336 استاد شهید را یاری میرسانیدند ولی فراموش نباید کرد که در آن سال استاد ربانی هنوز طالب مدرسه بود و هفده سال داشته است ( سال تولد استاد ربانی را 1319 خورشیدی گویند) ولی من ( نویسنده) هنگامی که در سال 1381 استاد بزرگوار را برای اولین باردر مزار شریف ديدم از زبان ایشان شنیدم که گفت "بعد از ختم دوره تحصیلی ام در دانشگاه الازهر با نهضت اسلامی پیوستم"

   اما اینکه در دوران مدرسه ابو حنیفه استاد ربانی با استاد شهید نیازی چگونه آشنایی پیدا کرده است بحث جدا گانة دارد و به همین قسم استاد سیاف در آن زمان هنوز طالب مدرسه پغمان بوده و سیزده سال داشته است ( تولد استاد سیاف 1323 خورشیدی) و همچنان حکمتیاز در سال 1336 هنوز پسر بچه بیش نبوده و ده سال عمر داشته است (تولد حکمتیار 1326 خورشیدی) چگونه استاد شهید نیازی میتوانست افکار و اندیشه های سیاسی خویش را که بر مبنای دین مبین اسلام استوار بود و در آنزمان اصلاً فعالیت گروه های چپی بیشتر از پیش رنگ مبارزاتی خود را گرفته بود با کسانی مطرح و در میان بگذارد که هنوز طفل بودند و به سن قانونی بلوغیت نرسیده اند. ولی اگر واقع بینانه بنگرم با اتکا به اسنادی که عبدالحفظ منصور نویسنده و کار شناس مسایل سیاسی افغانستان ارائه میدارد فعالیت های عمده سه تن اشخاصیکه در بالا نام برده شد برمیگردد به دهة چهلم خورشیدی یعنی بعد از دوره قانون اساسی در سال 1343 که فعالیت های سیاسی را رسماً اجازه میدهند و نهضت اسلامی ( نهضت دانشجویی) فعالیت های خود را بنام سازمان جوانان مسلمان در کابل و ولایات آغاز مینماید.

   ولی نباید نقش اساتید مصری که در مدرسه ابوحنیفه مصروف تدریس بودن را در شکل گیری نهضت دانشجويی افغانستان نادیده گرفت که از جمله میتوان از استاد خیاط و استاد جمال عمار که از اعضای برجسته جماعت اخوان المسملین مصر و از دوستان نزدیک شهید گران ارج حسن البنا رهبر والا مقام جماعت اخوان المسلمین بودند نام برد.

   نهضت دانشجویی در سال 1336 خورشیدی که بعد ها به رستاخیر اسلامی مبدل گشت آهسته آهسته جایگاه خویش را در بین مردم و جامعه پیدا کرد. گرچند در اوایل یک تعداد از مردم با آن مخالف بودند اما بیان اسلام واقعی در بین نسل جوان آنزمان با کاربرد واژه های مدرن و جدید به رهبری سالم و خردمندانه و مدیریت خیلی ها قوی استاد شهید نیازی چنین زمینه را برای رشد سریع آن نهضت ایجاد کرد که بدون شک یکی از گام های قوی و مثبت مردم افغانستان در ترویج فرهنگ اسلامی در منطقه و جهان محسوب میشود.

   اگر اندک به عقب برگردیم و دهة سی ام خورشیدی را به مطالعه برگیریم در خواهیم یافت که دهة سی خورشیدی بحرانی ترین و پر مخاطره ترین دوره سیاسی و سیاست گذاری ها در افغانستان است که صدارت داودی در اوایل این دهه نمایانگر گفته های بالاست و درست بر میگردد به تهداب گذاری بد بختی ها در افغانستان که تا امروز دامن گیر ملت مظلوم ولی پر افتخار ما (افغانستان) گردیده است.

   یکی از اهداف عمدة نهضت اسلامی ( نهضت دانشجويی) به رهبری شهید نیازی را مبارزه با تداوم نظام شاهی به دست خاندان شرم ناپذیر محمد زايی و ناسیونالیسم پشتون در افغانستان تشکیل میداد. این نهضت مخالف هرگونه مداخلات شرق و غرب در امورات افغانستان بود و ایجاد حکومت های اسلامی را در افغانستان و جهان سرخط همه شعار های مبارزاتی خود قرار داده بود.

مسله مهم و جنجال برانگیز آنزمان همانا مسله پشتونستان واحد توسط محمد داود صدراعظم بود که در سرلوحه برنامه های کاری دولت وی قرار داشت و مستقیماً رهبری آن به دست شخص داود خان بود که اکثر مردم افغانستان با آن مخالف بودند. اینکه چرا مردم افغانستان با چنین کاری مخالف بودند بحث های جداگانة دارد که اگر خواست خداوند (ج) بود و دوستان و یاران مرا تشویق و یاری نمودند در مقالات بعدی به آن اشاره خواهم کرد ولی ایجاد فضای نشنلیستی در افغانستان و تک تازی های صدراعظم داود در آنزمان چنین زمینه را مساعد ساخته بود. گرچند امروز عدة ( آن هم کسانی که یا آگاهی کامل از اوضاع سیاسی کشور ندارند و یا هم خود نشنلیست و قوم گرا اند) بدین باور اند که داود خان یک مبارز واقعی و یک شخصیت ملی و به گفته عوام ( داود کله بود) ولی من با الهام از اوضاع نا مساعد امروز و تحلیل و بررسی  اوضاع سیاسی دیروز بدین باورم که داود کله نه بلکه کدوی میان تهی را میماند که هم افغانستان وهم مردم افغانستان را در گودال های بدبختی غرق نمود. اینکه داود در زمان صدارتش به گفته بقایای رژیم های آن زمان چه پلان های انکشافی را روی دست داشت کاری ندارم و باید هم گفت خاندانی که بیشتر از شش دهه را پادشاهی میکند لااقل کاری باید میکرد که داود خان ویا دیگر اعضای خاندان محمد زايی نکردند. به هر حال بر میگردم

   و اما! نهضت دانشجویی مبارزات خود را با ضدیت با افکار و اندیشه های  داودی وسعت بخشید تا اینکه خود رهبران نهضت قربانی اهداف شوم حکومت های آنوقت شدند، نهضت اسلامی فرزندان فرزانه خود را با قبای گلگون بر خاک سپرد  اما هیچگاهی از راه بر نگشت.

   گویند نهضت دانشجويی که به نهضت اسلامی نیز مسمی است مادر تمامی احزاب اسلامی دوران جهاد افغانستان است ولی باتاسف که تعدادی از آن احزاب در دوران جهاد و بعد از آن همه آرمان های نهضت اسلامی را زیر پا نهادند و هر کس پی منافع شخصی خویش روان گشت و دست به دامان ناپاک کشور های غربی که دست هایشان آلوده به خون صدها هزار مسلمان جهان است بخصوص امریکا جهان خوار زدند که امروز نتیجه آنرا همه میبینیم.

نمیخواهم بالای موضوعاتی بیرون از مطلبم بچرخم ولی باید بگویم که امروز امریکا به عنوان پر قدرت ترین کشور جهان از هر لحاظ  بر کرسی های سیاست و اقتصاد تکیه زده است و حکومت دست نشاندة خود را در افغانستان نیز دارد اما جای تاسف و تاثر است که رهبران اصلی نهضت اسلامی امروز دست به دامان امریکا دارند در حالی که دیروز شعار مبارزه با شرق و غرب را سرمیدادند و هر نوع مداخله در امورات افغانستان را تقبیح مینودند.

    استاد برهان الدین ربانی یکی از رهبران نهضت دانشجویی در افغانستان در مقالة تحت عنوان پوهاند غلام محمد نیازی بنیان گذار نهضت اسلامی در افغانستان دوران زندگی شهید نیازی را به سه بخش تقسیم مینماید که عبارت از دوران کارهای تعلیمی، فعالیت های اداری و فعالیت های سیاسی میباشد.

   وی در بخش فعالیت های سیاسی استاد شهید مینگارد که: استاد برای ایجاد رستا خیز اسلامی در کشور عقیده داشت باید قبل از همه صفی از رزمندگان مومن را برمبنای تعلیم والای اسلامی ترتیب نمود و این کار را از راه آموزگاری آغاز کرد.

   با یقین که اگر استاد شهید یک آموزگار خوب و عالم نیک فکر نمیبود امروز از نهضت اسلامی نامی نبود و اصلاً هیچکسی با نهضت اسلامی آشنایی نمیداشت.

   استاد تنها یک رهبر نبود بلکه یک متفکر بلند اندیشه و یک سیاست مدار والا مقام بود که فعالیت های سیاسی پنهانی آن در همه جاها سر زبانهاست و عمداً فعالیت های سیاسی زیر زمینی را امروز با الهام از فعالیت های آن زمان بزرگمرد تاریخ افغانستان و منطقه استاد شهید نیازی طرح ریزی مینمایند.

   اینکه چرا استاد شهید نهضت دانشجویی( نهضت اسلامی) را در سال 1352 به جمعیت اسلامی تحت قیادت استاد برهان الدین ربانی مسمی ساخت بحث های جداگانة دارد که من (نویسنده) از بیان آن عاجزم ولی نباید فراموش کرد که استاد شهید عاری از همه حس خود خواهی بوده است و چون ایشان نمیخواست  که همه زحمت هایشان پراگنده شود رهبری پشت پرده را برای خود برگزید چون عملاً مسوولیت دانشکده شرعیات دانشگاه کابل را داشت و نهضت اسلامی هم درست از همانجا منشا گرفته بود و در حقیقت رمز تمامی موفقیت های نهضت اسلامی در همانجا نهفته بود و استاد شهید به حیث رمزدار همه موفقیت های اسلامی در آنجا باقی باید میماند و باید گفت که رهبری پشت پردة استاد شهید برای نهضت و شخص استاد یک امر نیک بود ولی اکثراً موفق به آن نبودند و همه وقت تقاضای رهبری و مسوولیت گرفتن استاد را مینودند ولی آنزمانی بود که الهام خداوندی برای استاد مبارک گردیده بود تا در پیشبرد مبارزات اسلامی کندی رونما نگردد.

   اعضای برجسته و رهبران نهضت دانشجویی ( نهضت اسلامی) را افراد و اشخاص که در سطور بعدی اسمایشان مییاید  تشکیل میدادند.

1-      استاد برهان الدین ربانی

2-      استاد عبدالرب رسول سیاف

3-      مهندس حبیب الرحمن شهید

4-      مولوی حبیب الرحمن شهید

5-      قاضي عبدالباری

6-      سید عبدالرحمن

7-      استاد عبدالقادر توانا

8-      استاد سید محمد موسی توانا

9-      استاد وفی الله سمیعی

10-عبدالاحد عشرتی

11- سید احمد ترجمان

12- استاد فاضل

13- عبدالهادی هدایت

و در بخش جوانان

       1- عبدالرحیم نیازی شهید

       2- غلام ربانی عطش

      3- محمد اسحق بزرگ

      4- دین محمد گران

      5-  سیف الدین نصرتیار

      6- داکتر عمر شهید

      7- سید نور الله عماد

      8- استاد احمد زی

   که بعد ها احمد شاه مسعود، گلبدین حکمتیار و... به این نهضت پیوستند که بنام سازمان جوانان مسلمان نیز مسمی بود.

   سوالاتی در ذهن خواننده بارها و بارها خطور میکند که چرا نهضت دانشجوی یا نهضت اسلامی به نام های مختلف فعالیت مینمود و یا داشت؟ باید گفت که علت و دلایل خاص وجود داشت چون نهضت دانشجوی کدام تشکیل خاص رسمی نداشت و تا سال 1343 یعنی بعد از تصویب قانون اساسی که احزاب به طور رسمی به فعالیت های خویش آغاز کردند اصلاً فعالیت های زیر زمینی داشت به همان اساس کدام نشراتی هم نداشت تا افکار و اندیشه های اسلامی را از نام نهضت دانشجوی یا نهضت اسلامی نشر نماید الی بعد از اینکه قانون اساسی 1343 فعالیت های احزاب و مطبوعات را بطور آزادانه رسمیت بخشید که برای اولین بار در دهم اکتبر 1968 برابر با نزدهم میزان 1347 شهید منهاج الدین گهیز یکی از چهره های مطرح سیاسی و فرهنگی در نهضت اسلامی همت گماشت و نشر مطالب اسلامی را از نام گهیز و گاهی هم بنامهاي مستعار آغاز کرد که بعد از گذشت تقریباً یک ماه در 22 عقرب 1347 رسماً سازمان جوانان مسلمان آغاز به فعالیت نمود که شهید گهیز نیز در سطح رهبری آن قرار داشت .

احزاب چپی در آنزمان انق اندیشه های استاد شهید را خوب درک کرده بودند و از ترس و بیم اینکه فردا شاگردان راه قران پوزه های پلید باداران خارجي و خود آ خفاشان و بدمنشان داخلي را به خاک ذلت نمالند طرح ترور و کشتن اعضای برجسته نهضت اسلامی را ریختند که از جمله ترور شهید منهاج الدین گهیز در سال 1351نقطة عطفی در تاریخ نهضت اسلامی بود. همزمان با کودتای 26 سرطان 1352 خورشیدی برابر با 17 جولای 1973 میلادی توسط محمد داود علیه محمد ظاهر شاه (بابای ناخوانده و متوفا امروز ملت افغانستان که اگر خداوند(ج) خواسته باشد در روز آخرت انتنقام ملت مظلوم افغان را از او خائین بگیرد) به کمک باداران روسی و دست نشانده هاي آن چون ببرک کارمل رهبر جناح پرچم حزب دموکراتیک افغانستان فعالیت های نهضت اسلامی وسعت بخشیده شد و هر کدام از رهبران نهضت اسلامی به فعالیت های جدیتر نسبت به گذشته آغاز کردند تا اینکه رئیس جمهور داود تاب مقاومت در برابر فرزندان قران نیاورد و نا جوانمردانه و خلاف همه قوانین نافذه کشور امر دستگیری و توقیف استاد نیازی را با جمع از شاگردان باوفایش را صادر کرد و استاد شهید نیازی به تاریخ چهارم می 1974 میلادی برابر با سوم جوزای 1353 باز داشت و زندانی شد ( البته در رابطه به تاریخ دستگیری استاد شهید اختلاف های نیز وجود دارد تاریخ ذکر شده مربوط میشود به روز شمار افغانستان در قرن بیستم مجموعه برنامه های بی بی سی به قلم ظاهر طنین ژورنالیست افغان در رادیو بی بی سی و همچنان استاد ربانی تاریخ دستگیری شهید نیازی را  چهاردهم ثور 1353 و شب جمعه میگوید در حالی که روز شمار کتاب نهضت اسلامی افغانستان به قلم عبدالحفیظ منصور تاریخ دستکیری شهید نیازی را بیست و سوم ثور 1353 بیان میدارد) ما وی در داخل زندان نیز آرام ننشست و به مبارزه ضد دولتی و کمونستی ادامه داد و به گفته استاد ربانی شهید نیازی همه قیودات زندان را به محیط دعوت و تدریس اسلامی مبدل ساخت و زندانیان را در صبر و استقامت در برابر شداید دعوت کرد.

جلدان خون آشام در راس صدر اعظم داود از ترس اينكه مبادا استاد نيازي كاري انجام دهد كه باعث شكست حكومت وي گردد محكمه دروغين را ايجاد كرد و استاد و همفكرانش را محكوم به اعدام ساخت ولي از بيم وترس ملت مسلمان افغانستان حكم اعدام استاد را به حبس ابد تبديل كرد ولي براي همقطاران خودش كه همه خائنين ملي بودند و هستند هدايت داد تا استاد را به يكبارگي نه بلكه به تدريج بكشند.

   چون استاد فعاليت هايش را در زندان دهمزنگ كابل وسعت بخشيد او را به زندان پلچرخي كه به دوزخ روي زمين نيز مشهور بود بردن اما استاد در آنجا نيز آرام ننشست و فعاليت هاي خويش را ادامه  داد تا اينكه دست پليد كمونيزم دامان خون آلود داود را گرفت و به پارچه هاي گوشت كه همه از خون ملت مظلوم افغان تغذيه شده بود مبدل ساخت، ديري نگذشت از كودتاي ننگين هفت ثور كه جنايتكاران روسي و خود فروخته گان افغاني شان طرح به دار آويختن استاد مهربان را ريختند تا اينكه در شب هشتم جوزاي 1358 بعد سپري كردن پنج سال در زندان و تحمل زجر و شتم عاميان كا جي بي K G B استاد را با جمع از شاگردان با وفايش به چوبه دار بستند و تير بارانش كردند.

خون نا حق دست از دامن قاتل برنداشت

ديده باشي لكه هاي دامن قصاب را

خوشا به حال استاد شهيد و شاگردانش كه همه عزيز خداي (ج) مهربان بودند و همين عزيز بودنشان نزد خداوند باعث گرديد تا دليرانه جام شهادت بنوشند و به جمع بهشتيان بپوندند. راهشان سبز باد و افكارشان درخشان

ماخذ ومنابع

استاد برهان الدين رباني، كاپي احمد شاه مسعود(رح)، استاد غلام محمد نيازي بنيانگذارنهضت اسلامي دركشور، مقاله

عبدالحفيظ منصور، نهضت اسلامي در افغانستان، كتاب

سيد هادي خسرو شاهي، نهضت هاي اسلامي در افغانستان، كتاب

ظاهر طنين، افغانستان در قرن بيستم مجموعه از برنامه هاي راديوي بي بي سي، كتاب

علي اكبر صادقي، نگاهي بر تاريخ، جنبش دانشجويان افغانستان، مقاله

محمد اكرم انديشمند، سال هاي تجاوز و مقاومت، نهضت اسلامي افغانستان، مقاله

صحبت هاي استاد برهان الدين رباني، مزار شريف در جمع از جوانان شوراي زون شمال نهضت اسلامي افغانستان سال 1381

من از آن سوی دیوار کهن

پی دیدار تو

ای آیت عشق

آمده بودم

ودر آنجا -

عقب پنجره ها خالی بود

باد هم داشت حکایت

هر دمی از گلی زرد

و از آنجا -

همه چیز رخت بسته بودند

نه نشانی بود ز قدسیت

نه خرمی و صداقت

و من -

این با خود گفته  همه بر باد سپردم

به امید دیدار

به امید دیدار